Özlem Yaşları

Çok özlüyorum... Artık sesinde en güzel baharları bulamıyorum, gülüşünde her seferinde kendimi, yapayalnız yüreğimi kaybedip yine gözlerinde mutluluğu arayamıyorum. Alışamıyorum da sensizliğe... Senden bir ömür uzakta kalıyorum ya, her özlem yaşının geceye seni fısıldadığı haykırışlarda seni bulamıyor, bulamadıkça sensiz bu dünyaya katlanamıyorum ya, yaşayamayacak kadar yoruluyorum. Nefes alıp verişimi zorlaştıran bu özlemden kurtulmak istiyorum. Çünkü... Yüreğimde bir şeyler kararıyor, şu sol tarafıma bir acı saplanıyor. Bu nasıl bir acı, bilmiyorum ama... Ben, hayatın avuçlarından kum taneleriymişçesine ağır ağır, telaşsızca dökülüyorum. Yavaş yavaş yok oluyorum. Usulca, sessizce... Bu yüzden... Bir vedayı çok gördüğün şu hayattan kurtulmak ister gibi, sımsıcak avuçlarında ölümü bekliyorum. Özlemek, ölümden de ağır geliyor... Bir bilsen...