Kazara Aşk

Ellerimde poşetlerle etrafa baka baka eve doğru yürümeye başladım. İçimdeki huzur kelimelerle anlatılamayacak kadar büyüktü. Burası benim ait olduğum yerdi. Kendim olduğum, benliğimi bulduğum küçük mahallem. Çok kısa sürede bile hasret kaldığım yuvam.

"Hâlâ buraya gelebiliyor olman çok ilginç." Duyduğum sesle şaşkınca sağıma baktım. Deminden beri etrafa baktığım için Osman'ın yanımda ilerlediğini faketmemiştim. Bir anda sesini duymak afallamama sebep olurken konuştuklarını anca algılayabildim. "Bilmem farkında mısın ama ben hala bu mahallede oturuyorum. Buraya gelmemden daha doğal ne olabilir?" diyerek adımlarımı ilerlettim. O inatla sırıtarak yüzüme bakarken ben etrafı incelemeye devam ediyordum.

"He o kadar gavatım diyorsun yani." Sözleri ile aniden durdum. Öfke damarlarıma sinsice sızarken ellerimi sıkarak kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Bu herifin saçma sapan ithamları yüzünden kendimi kaybedemezdim. Evet, sakin olmalıyım.

"Laflarına dikkat et Osman. Saygı çerçevesini aşma." Diye adeta tısladım. Az önceki sakin olma çabalarım az çok kendini gösterirken daha fazla durmanın kötü olacağını düşünerek yürümeye devam ettim. Şu sokağı sağ salim bitirip kendimi eve atmalı ve annemin yemekleriyle midemin bayram şenliğine şahit olmalıydım. Evet evet, kesinlikle öyle yapmalıydım.

Gözümün önüne gelen yemek görüntüleriyle hızlandım. Fakat daha çok uzaklaşmadan Osman'ın sesini tekrar duydum. "Saygı çerçeven de miden kadar genişse aşabileceğimi sanmıyorum dostum!" İşte bu damarıma alenen basmaydı. Resmen dön arkanı bana kafayı göm diyordu. "Ne diyorsun lan sen, şerefsiz?"

Yakasına yapıştığım ellerime kısa bir göz atıp gözlerini yüzüme çevirdi. "Nişanlın diyorum Ersan! Seni aldatıyor. Tüm mahalle Asi'nin abine olan aşkını konuşuyor. Sen hala uyu."