Duru: Özür dilerim. Duru: Oysa tek istediğim yanımda birinin olmasıydı. Duru: Bazen yalnızlık beni vicdansız biri yapıyor. Duru: Galiba. Duru: Öyle dediler. Duru: Ya da dedi önemli değil. Duru: Ama ben vicdansız değilimki. Duru: Ben ağlarken, kalbim her geçen gün dahada kırılırken kimseye beli etmeyen, çocukluğunu yaşayamayan. Duru: Çabuk olgunlaşmaya mecbur kalan o kızım. Duru: Çocuklar ağlarken ailesine sarılır, onlara derdini anlatır. Duru: Ama ben? Duru: Onların benim için üzülmesini bile bencilik olarak görüp kendi acımı kendim yaşar, sesim çıkmasın diye kısık sesle ağlardım. Duru: Ben bile hıçkırıklarımı duymazdım. Duru: Şimdi sen söyle bana, benmiyim vicdansız? Duru: Son birşey söyleyeyim. Duru: Anlatırken sesimi titreten hiç birşeyi asla affetmeyeceğim. !ASKER KURGUSUDUR!
More details