MELANKOLİ

Yaşayacağı hikâyeden habersiz olan Batuhan, günlerini neredeyse aynı yaşadığını zannettiği için o günü de öyle zanneder. O gün hiç ummadığı bir zamanda hayatına iki kişi girer. Biri, onu görür görmez etkilendiği kız, diğeri ise kız sayesinde gördüğü rüyadaki adamdır. Hayatına giren iki kişiyle birlikte her şey değişir.
Rüyalardan bir şeyler öğrenmeye çalışan Batuhan, tanımaya çalıştığı kızın aslında bambaşka bir hayatı olduğunu öğrenir. Gelişen olaylar sonucu birden kendisini kızın tehlikeli hayatında bulur.

''Buradayız artık Batuhan. Çünkü hikâyelerin başlangıcı da sonu da aynı noktadadır.''
''Ama onunla başladı benim hikâyem. Eğer bitiyorsa o nerede?''
''Demek ki hikâye onunla başlamadı.''
''Ne olursa olsun onu bekleyeceğim. O bir deniz, bense kum tanesiyim. Bir dalga vurur da kavuşurum belki.''
''Ya seni unutursa?''
''Unutamaz.''
''Nereden biliyorsun?''
''Söz verdi bana.''

Ölmek en acı olan değildir, sevgilim. En acı olan, unutulmaktır. Sevdiklerin tarafından, dünyadan unutulmaktır. Ben burada değilim, insanlar tarafından yokum, sevdiklerim yok, yerim yok. Ne hatırlanacağım, ne de unutulacağım. Ama seni asla unutmayacağım. Kendimi kaybederim, kendimi unuturum ama yine seni unutmam. Çünkü...