Wiedźmin: Kot z Iello

Wiedźmin pamiętał siebie po przebudzeniu. Zakrwawionego chłopca z oczami zalepionymi czarną ropą. Mrugnął i ropa powoli zniknęła. Spłynęła z jego oczu na jego lekko drgającą pierś w lnianej koszuli. Czuł pod sobą ciepły koc z futer. Łosich futer, jakimś cudem rozpoznał futra po samym czuciu włosów. A potem zobaczył świat po raz kolejny, a jednocześnie zobaczył go po raz pierwszy. Tym razem świat był bowiem inny. Był bardziej wyrazisty. O wiele bardziej. Zaczął oddychać po raz pierwszy w swoim nowym życiu, koszula brudna od ropy i eliksirów unosiła się pod wpływem jego oddechu. Oddychał, czyli żył. Oczy bolały go najbardziej ze wszystkiego, były obce, a jednak już należały do niego. Przetarł oczy i jęknął cicho, a jego głos wydał mu się obcy. Krew popłynęła mu ciurkiem z nosa. Gorąca posoka musnęła jego gardło i zasyczała w zetknięciu z resztkami mutagennych eliksirów. Wypaliła dziurę w lnianej koszuli. Minęło zaledwie kilka sekund, a on już nie mógł wyobrazić sobie innego siebie. Siebie z innymi oczami, innym oddechem, innym pulsem. Nie był już sierotą wyciągniętą z rynsztoka w mieście którego nazwy nie znał, przez kobietę z kocimi oczami w chłodną marcową noc. Nie był już tylko słabym człowiekiem w wiedźmińskiej zbroi. Był teraz jednym z nich, należał do grona swoich nauczycieli. Do wiedźminów.