Esmeralda

Czy pożądanie bez miłości ma jakikolwiek sens? W którym momencie zaciera się subtelna, niczym łuna bladego światła rzuconego w noc księżyca granica między żądzą a miłością?
Być może nie zaciera się wcale.
Bo miłość
to miłość,
a pożądanie
to pożądanie.

Jest to współczesna wersja znanej wszystkim historii Esmeraldy ze wspaniałego dzieła Victora Hugo pt. ,,Katedra Najświętszej Marii Panny w Paryżu". Nie mam zamiaru nawet równać się z geniuszem tego artysty, bo nie o to mi chodzi. Piszę tą książkę, aby zakończyć pewien roździał i wyrazić swój ból.
Esmeralda nie jest tutaj ciemnowłosą pięknością, tańczącą na ulicach Paryża, lecz dziewczyną jedną z wielu w tym zagubionym świecie, która próbuje odnaleźć w nim swoje miejsce. Lecz na jej drodzę staje pewien mężczyzna, który miał być jej wodą, ogniem, powietrzem i ziemią.

Teraz zalana łzami i z rozdzierającym bólem w sercu żegna się na zawsze z Phoebusem.
Dedykuję tę książkę właśnie Tobie. Choć nigdy się o tym nie dowiesz, Kocham Cię i teraz wiem, że kiedy się pojawiłeś na mojej drodze pewna część mojej duszy rozpoznała Cię i zrozumiała, że jest częścią Ciebie. Dlatego teraz chce umrzeć z tęsknoty.