PETUNYA

Bir kadın vardı,
Petunya Çiçeği kadar umutlu.
Bir adam vardı ondan habersiz.
Pas tutmuş bir kalp nasıl görebilirdi gözünün önündekini?
Adam kadına sordu :
-Hala yalnız mısın?

~Kadın sadece özgür.
Adam yine sordu :
-Peki mutsuz musun? ¿
Kadın sadece alışmış...

Aşıktı kadın sadece eksikti...

Sonra kadın adama sordu :
-Peki ya sen hala bekliyo musun?

Adam biraz durdu. Yorgun bir nefes bıraktı havaya ve şöyle dedi :
-Beklemek hiç duymayan birine
dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız...
Kadın bu sözlere yaralı bir tebessümle karşılık verdi önce. Sonra içinde yeşerttiği umudunu adamın kalbine serpiştirmek istercesine sordu :
-Peki ya umut?
Adam kadının bu sorusuna alaycı bir gülümseyle karşılık verdi.
Arkasını dönüp giderken şu sözler döküldü adamın dilinden :
-Umut şimdi hiç görmeyen birine
Gök kuşağını anlatmak kadar zor ve imkansız.

~ Ama kadın bir Petunyaydı vaz geçer miydi hiç umut etmekten?.. ~

NOT 🗒 Kitabımdaki bazı diyaloglar Cem adiran sarkısından alınmıştır...