Puchońska dusza {George Weasley}

Puchońska dusza {George Weasley}

  • WpView
    LETTURE 31,664
  • WpVote
    Voti 2,485
  • WpPart
    Parti 55
WpMetadataReadIn corso
WpMetadataNoticeUltima pubblicazione mer, gen 18, 2023
Zdawanie SUM-ów, kiedy obok toczy się Turniej Trójmagiczny, to całkiem spore wyzwanie. Jeszcze większe, kiedy jeden z twoich przyjaciół bierze w nim udział, a pozostali wkręcają cię w zakład, który ma znaleźć ci miłość życia, mimo twoich usilnych próśb, by dali sobie spokój i pozwolili ci się uczyć. To właśnie życie Charlotte Marlow. Wszystko wokół niej nagle dramatycznie przyspiesza, a ona... cóż, ona po prostu chciałaby, żeby toczyło się dawnym stałym rytmem. Jeśli jednak nie uda się jej zatrzymać tego szalonego pędu, zawsze może spróbować coś z niego dla siebie wyciągnąć i przeżyć szkolne lata w najlepszy możliwy sposób - ze swoimi przyjaciółmi. ☆★☆ Historia przedstawiona w „Puchońskiej duszy" jest luźną kontynuacją „Krukońskiego serca" - drugiego fanfika na profilu @krukoneczkaa. Można czytać bez znajomości pierwszej części, jednak zachęcam do zapoznania się również z nią :)) ☆★☆ Nowe rozdziały pojawiają się nieregularnie. Na pytania "kiedy next" nie odpowiadam, bo sama nie wiem ;) Początek publikacji: 10 VI 2020 Koniec publikacji: -
Tutti i diritti riservati
#2
gryfon
WpChevronRight
Entra a far parte della più grande comunità di narrativa al mondoFatti consigliare le migliori storie da leggere, salva le tue preferite nella tua Biblioteca, commenta e vota per essere ancora più parte della comunità.
Illustration

Potrebbe anche piacerti

  • Należę Do Ciebie, Baby | Oskar Oki Kamiński
  • Ninjago || My Lightbringer
  • Rodzina Monet| Maddie Inesa Monet
  • CEO
  • JEDEN WERS || OKI
  • Potwór, który nie chciał zbawienia | Damon Salvatore
  • teacher's pet | yoonmin
  • BACKSTAGE PASS | OKI
  • [T] Carpathian | Dramione

Oskar „Oki" Kamiński żyje w świecie, w którym wszystko jest głośne: sceny, światła, ludzie, oczekiwania. Nauczył się grać role i znikać w tłumie, nawet gdy wszyscy patrzą tylko na niego. Dopiero poza sceną zostaje cisza, ta prawdziwa, w której nie trzeba nic udowadniać. Oktawia Jaworska od zawsze wiedziała, że nie męczy jej hałas, tylko samotność. Interesują ją rzeczy niewypowiedziane, momenty zawieszone pomiędzy jednym spojrzeniem a drugim. Nie szuka fajerwerków, tylko obecności, która nie znika, gdy gasną światła.

Più dettagli
WpActionLinkLinee guida sui contenuti