Vaveyla

Yakalayamamıştım. Ne onu ne de umudumu.. Ellerimden kayıp gidişini fütursuzca izliyordum. Sert betona çakılan bedeni beni kendime getirmişti. Yok muydu? Uzakta da olsam varlığını bilerek yaşayabiliyordum. Peki ya şimdi? İçimdeki acının tarifi yoktu. Adeta tüm kemiklerim aynı anda kırılmıştı. Çocukken olan dizlerimdeki yaraların acısını özlüyordum. Herşeyim gözümün önünde çürümüştü, yok olmuştu. O sönmüştü ama ben kendimi onunla son kez yakabilirdim.