Mavi Umut

Umut etmek için elinde hiçbir sebebin yoksa değer miydi umut etmeye? Yok yere kalbe umudu sokup da acı çekmeye?
Peki ya ben?
İliklerime kadar işlemiş bu zehre dayabilecek kadar umutlu muyum? Yaşamaya değer miydi bu zehirle her gün savaşırken? Benim bu yaşamı sürdürebilecek kadar umudum var mıydı?
Ya da yaşamak, umut için bir sebep miydi? İnsan yaşarken ölürde hala umut eder miydi?

Bir çift mavi göz öğretmişti bana yaşamın umdun ta kendisi olduğunu. Her engeli güzel gülümsemesiyle, mavi umduyla aşan bir sabır tanesi..
Ben savaşa girmeye bile umudu olmayan bir savaşçıydım.
Savaşmak için isteği bile kalmayan.
Taa ki mavi umutla tanışana kadar.

Eğer o mavi umut olmaktan, sabır tanesi olmaktan vazgeçerse; işte o zaman biterdi bu umut savaşları. Malup olurdu bu savaşta umut.

Mavi Umut

-Zeynep Küçük