Evlatlık

Kimi zaman bir kelebeğe hayran olursun o muhteşem renkleri , zarifliği, istediği yere uçup gitmesine hayran kalırsın. O rengarenk kelebek o hayran olduğun kelebek 1 hafta sonra yok olup gidecek bunu bile bile uçuşunu izleyip onun özgürlüğüne özenirsin, o kelebek gibi olmak istersin 1 hafta dahi olsa istediğin yere uçmak istersin özgür olmak istersin sonra da yok olup gitmek.
Bu saçma işlerden yorulursun hani "bir bahar dalının narın tomurcuklarını sakındığı gibi korurum seni" diyor ya Cem Adrian korunmadigin kadar korumaya calismaktan yorulursun ya güçlü görünür; sözlerinle , durusunla güçlü gibi durursun. Gözlerine bakamaz insanlar oysa baksalar dilinle anlatamadığın şeyleri gözlerinin bağırdığını görmelerini istersin, asla duruşunu değiştiremezsin daima zor yolu seçersin ama herkes kolaya kaçtı sanar. Herşeyi,herkesi görmezden gelirsin saatler gecer , insanlar gecer , günler geçer duşüncelerin geçmez ya hani sadece beklersin dipsiz bir kuyuya düşüşünü görsünler diye beklersin avazın çıktığı kadar bağırmak istersin ilk bağırdiğin an güçsüz damgasını vururlar ve o kuyunun açık olan tek yerine sana gün ışığını getiren tek yere beton dökerler ve sana kalan tek şey beklemek olur ya sesini duyamaz kimse veya duymak istemezler ama görmelerini beklersin işte böyle birşey buda...