Mafya Ve Albino

Beyaz bir gül vardı

Çok güzeldi

Güzelliğinin farkında bile degildi

O kendince yaşam savaşını veriyordu

Dallı yaprakları çok zayıf ve inceydi

Tek başınaydı

Kendini sevmezdi

O hiç sev memiş sevil memiştiki

Sevgi nedir bilmezdi

Güneşin her gün onu yakıp kovurması zaten ona işkenceydi

Susuzluktan ölmek üzereydi

Son gücüyle topraga tutunuyordu

Kara bulutlar gelsin yağmur yağsın diye dua ederdi

Ama şimşekten çok korkardı

Belirli bir zaman sonra kara bulutlar gelmişti

Yağmurun habercisiydi ooo

Ya kara bulutun şimşeklerinde can vericekti

Yada o kara bulutlar ona sevgi yağmuruyla ona yaşama sebebi olucaktı

Gül zaten kararını vermişti

Güneşin kuru sevgisizliğin dense kara bulutun sevgi yağmuru korkutucu şimşeklerinde can vermeye ona göre bu bir lütuftu