EĞER YARIN OLURSA

Resimlerine, danslarına, kitaplarına ve şarkılarına sığınan bir kızdım. Yüzümde tebessüm eksik olmazdı. Ağlamazdım, gülerdim. Severdim hayatı, kendimi... Allah'a şükürler ederdim, her şey için. Mutluydum, yemin ederim mutluydum.

Mutluluk sesimden duyulur, gözlerimden okunurdu.

Sonra o çıktı karşıma.

Sanki, bilerek baktı kehribarları gözlerime... Günahıma yüzündeki kendine has gülümsemesiyle bir kadeh kaldırdı.

Sevdim, delicesine sevdim. Kör oldum. Sağır oldum. Gözyaşlarımla kahkahalar atacak kadar sevdim onu... İnsan sevmekten delirir miydi? Şehvetin zehirli bulutlarına ıslanmış kanatlarımla uçtum. Parmağında ki yüzüğüne rağmen sevdim onu... Bu gerçeği bile bile bıraktım kendimi, usul usul ona daha da kapıldım.

Beni her öpüşünde yüzüğünü çıkardı, bana her dokunuşunda düğün günü yaklaştı. Ona teslim olduğum her saniye, biliyordum.

Gidecekti.

Bu beni günahkar yapar mı?

Ben günahkar mıyım?

18+

[05/05/2020]🌿