ARAF
  • WpView
    Reads 59
  • WpVote
    Votes 12
  • WpPart
    Parts 2
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Tue, May 12, 2020
Hayatımda hiç tesadüf bir şey olmamıştı, sen karşıma çıkana kadar. Karşıma çıktın, beni gördün ve bakışların sanki avını gözüne kestiren bir aslan gibiydi. Beni baştan aşağıya detaylı inceledin ve bunu fark etmemden hiç çekinmedin. Kendinden çok emindin. Bense bir geyik kadar ürkek ama belli etmemeye çalışacak kadar da ustaydım. Gözlerin elaydı, o an güvenilir gözüküyordu. Belki de o an üstünde olan üniforma güven veriyordu. Nasıl yaptın bilmiyorum ama beni çoktan etkin altına almayı başarmıştın. Hayatımda hiç tesadüf bir şey olmamıştı, ve sonra sen çıktın karşıma. Seninle tanıştığımda hayatımın düzeleceğini sanıyordum, oysa kalbimi bir canavarın pençelerine emanet ediyormuşum... Sessizlik, zamana kök salmış ağaçların arasından rüzgara karışıp süzülüyordu ve hikayemiz bu noktada başlıyordu.
All Rights Reserved
#13
senarist
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Halısaha |texting
  • Vatan Uğruna
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Sessiz Yemin
  • Karven

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines