Sonsuza Kadar

Caner elini omzuma koyduğun da bunu bekliyormuş gibi hemen sarıldım. Göz yaşlarım tişörtünü ıslatmama rağmen hiçbir şey demedi. Yavaş yavaş kendimi geri çekip gözlerine bakmaya başladım. Ağzımı tam açıcakken beni susturdu.

"Bir şey demek zorunda değilsin. Bana ne zaman güvenirsen o zaman anlat. Anlaştık mı?"dedi. Başımı hafif eğip gülümsedim. Başımı kaldırıp bir adım attım. Aramızda santi metre kalmıştı. Gözlerinin derinliklerine baktım.

"Ben sana zaten güveniyorum."dedim. Biraz daha yaklaşıp. Dudağına küçük bir buse kondurdum. Geri çekildim. Yanından koşarak uzaklaştım.

Bana neler olduğunu bir türlü kavrayamıyorum. Bu ben değilim. Kendimi tanıyamıyorum. Bu gerçek bensem eğer herkesin görmesi lazım...