Na-update namin ang aming Mga Alituntunin sa Nilalaman.
Suriin ang pinakabagong mga alituntunin para patuloy na makapagbahagi ng mga kuwento nang ligtas.
Matuto pa
Tiempo Al Destiempo

Tiempo Al Destiempo

  • WpView
    MGA BUMASA 1,352
  • WpVote
    Mga Boto 94
  • WpPart
    Mga Parte 2
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Fri, Dec 25, 2020
WpInfo
Fanfic
The Legend Of Zelda
Link va a ayudar a Prunia con unas cosas en el laboratorio y esta le ofrece unos pastelillos que había hecho. Sin embargo link se pasa de glotón y también se come unos que la pequeña seikha le había dicho que no tocara. -¿Qué has hecho?- Fue lo único que alcanzó a decir Prunia cuando lo vio.-Oh bueno, no creo que pase nada... Al día siguiente link va a la región zora a ver a su amigo Sidon. Es justo ahí cuando se percata de algo inusual... ¿Qué se había comido?
All Rights Reserved
#48
tloz
WpChevronRight
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Siempre de vuelta a ti
  • Leyenda del Renacer
  • Un amor en silencio ˢⁱᵈˡⁱⁿᵏ
  • Entre Dos Mundos (Revali y Tú) La Era Del Cataclismo
  • Evadiendo El Destino (Revalink)
  • Bajo el Peso del Amor
  • Departamento 813 [Rin x Len] [Miku x IA]
  • Nuevos Recuerdos [#1] - Link x Apaya - TLOZ Breath Of The Wild +18

Prólogo La primera vez que LingLing vio a Orm, la encontró irritante. Era su primer año en la universidad, y todo le parecía demasiado ruidoso, demasiado caótico. Se sentó en una mesa apartada de la cafetería, disfrutando de su soledad, hasta que una risa estridente rompió su tranquilidad. Levantó la mirada y ahí estaba ella. Orm, con su uniforme de voleibol y su sonrisa despreocupada, rodeada de amigos que parecían iluminarse con su presencia. Se movía con una confianza que contrastaba con la naturaleza reservada de LingLing. Y, sin embargo, cuando sus miradas se cruzaron por primera vez, algo cambió. Orm sonrió, traviesa, y LingLing, para su sorpresa, sostuvo su mirada más de lo necesario. No se hicieron amigas de inmediato. LingLing la evitó, fingió que la risa de Orm no la desconcentraba en la biblioteca, que no notaba cómo su presencia llenaba los espacios. Pero Orm insistió. Le hablaba en los pasillos, la molestaba con bromas, la miraba con una intensidad que la hacía sentir descubierta. Hasta que, un día, LingLing ya no quiso evitarla más. Los años pasaron entre risas, discusiones, celos disfrazados de indiferencia y una cercanía que ninguna se atrevía a nombrar. Cuando aceptaron lo inevitable, cuando sus manos se encontraron sin miedo, el amor tomó su curso. Pero nada era tan sencillo. Ahora, en su último año, Orm debía viajar dos semanas por una competencia de voleibol. Ambas sabían que volverían a verse pronto, pero la despedida se sintió más difícil de lo esperado. Ling no quería ir al aeropuerto. No le gustaban las despedidas. Pero ahí estaba, viendo a Orm avanzar hacia la puerta de embarque. Orm no volteó. No porque no quisiera, sino porque sabía que, si lo hacía, le costaría irse. Ling se quedó mirando hasta que su silueta desapareció. Era solo un par de semanas. Nada más que eso. Entonces, ¿por qué sentía este vacío en el pecho?

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman