KAMRA

"Hiç ummadığınız bir anda geçmiş kapılarını ardına kadar açabilirdi.
Açmıştı kapısını işte.
Kapının ardından bakıyordum ürkekçe.
Bir adım atsam devamı gelirdi, saklanan sırlar bir bir önüme düşerdi yağmur damlası gibi.
Şemsiyem yoktu benim, ucu bucağı görünmeyen bir boşlukta kala kalmıştım ben.
Her bir gerçek yakıyordu içimi.
Kaldırabilecek güçte olduğumdan bile tereddüt ederken, bir başkasının gerçeklerini üstlenmek üzre olduğumu geç fark etmiş olmamdan ötürü, kendime olan nefretim gün yüzüne çıkmaya başlamıştı.
Bir çıkmaza giriyordum, ve en kötüsü bunu kendi irademi kullanarak yapıyor olmamdı.
Kurtuluşum zaferim, kaçışım viranemdi.
İşte bu zoruma gidiyordu, zira bir kamra günü onu tanıdım,viranem oldu.
Ve her şey ona kalmıştı.
Beni toparlaya bilecekte oydu, beni gerçeklerimle baş başa bırakabilecek olanda..."