RUH IŞIĞI

Ölüm... Çok kötü. Ama en beteri unutamamak. Aslında insanları sevmeyiz, onların bize hissettirdiklerini severiz. Onlar gidince yaşadıklarımız, kocaman bir hiçlik. Acaba beni görüyor musunuz? Beni izlemenizi çok isterim. Sizi çok özlüyorum. Teşekkürler...

Ekin kaybedecek hiçbir şeyi olmayan bir kız. Ailesini kaybeden, yaşama ihtiyacı olmayan biri. Acaba hayata tekrar tutunabilecek mi? Bir beyaz atlı prensin yardımına ihtiyacı var, ya da korkusuz bir şovalye.

"Tamam, sakin ol. Ben buradayım." Genç kız kafasını hafifçe kaldırıp ona bu cümleleri kuran kişiye baktı. Bu ıssız sokakta onu görmeyi beklemiyordu. Ya da tam tersi, doğru yerdeydi.

"Se-sen benim düşmanımsın... Senin benden nefret etmen gerekiyor. İşlerine burnunu sokan aptal kız çocuğuyum ya ben?" Peşinde dolaşan bir gölge olduğunu bilmiyordu.

"Düşmanım olamayacak kadar güçsüzsün, güçsüz olamayacak kadar güçlüsün. Ve benim olamayacak kadar güzelsin, benimsin."