HİÇ

Çocukluğumu salladığım salıncağı bıraktım. Avuçlarım da kabuk tutmuş yaralar vardı. Üzerimde ki elbisenin eteklerini tutup adım attım. Ben ilerledikçe çocukluğum bana bakıyordu küskünce. Ama içimden bir ses ilerlememi söylüyordu. Bir süre sonra boş bir alana geldim. Etrafımda mezarlar vardı. Her birinde ayrı ayrı anılarım. Aralarından geçerken gözlerim fazla takılmıyor üzerlerinde yazanlara bakıp geçiyordum. Ta ki biri beni olduğum yere çivileyene kadar. Yavaşça yanına çöktüm mezarın. Ve ona bir masal anlatmaya başladım.

" Bir varmış bir yokmuş Zamanın birinde bir kız çocuğu son kez çocuk olmuş. "

Arkamdan gelen bir sesle oraya döndüm ve onu gördüm. Karşımda durmuş bana bakıyor ama sanki beni görmüyordu. Konuşmaya başlayınca bir damla göz yaşı beni terk etti ve toprağı kurumuş mezarı suladı.

-------------------------------------------------------------

" Sen kimsin Karan? Bana anlattığın kişi değilsin sen kimsin? "

" Asıl sen kimsin Arsen. O gece bana doğru koşan kimdi?