Minsan, naisip niyo na ba kung paano kayo mamamatay?
Ako kasi, HINDI.
Normal naman kasi sa mga tao ang mamatay. Siguro nga normal din ang mag-isip na balang araw, kahit pa ayaw mo, mangyayari pa rin ang bagay na pinaka kinatatakutan mo.
Pero sa kaso ko, iba eh. Kasi hindi ko kailanman inisip mamatay. Duh. May masaya kaya akong buhay (medyo?), kumpleto rin ang pamilya ko, may pangarap din ako (I'm not sure), kaya hindi ko inisip na mamamatay ako ng walang dahilan.
Sabi nga sa nabasa ko "Don't you ever seek death: death will find you" kaya bakit ko pa iisiping mamatay diba? Ang creepy kaya.
But eventually, I really died.
At nung magising ako, nasa harap na ako ng isang school. Imbes na sa heaven or hell or...porgatory (because as far as I'm aware, yun ang mga kinalakhan kong kwento sa oras na mamatay ka, hindi ko naman inakalang totoo pala ang kasabihang "you never stop learning even until you died") I don't know what does it mean or why ghosts like me end-up standing in front of that boarding-school.
All I know is, I still need to find the reason why I died and the only way to do that, is to enter in...
SUMMER HIGH: SCHOOL FOR GHOSTS.
Paano kung bigla ka na lang makakapasok sa isang paaralan na hindi mo naman alam kung paano o bakit ka napunta doon?
Akala mo normal lang. Pero may mga patakaran na hindi mo maintindihan.
"Don't look back," pahayag ng isang gurong hindi ko maaninag ang mukha.
Hindi ko maintindihan. Bakit? Ano bang meron sa likod?
Pero ramdam ko ang mga matang nakatitig sa akin.
Hindi ko alam kung bakit, pero nakakakilabot. Parang bawat balahibo sa katawan ko, nakatayo.
Isang hakbang pa lang palapit sa loob ng gusali, naramdaman ko na ang bigat ng hangin. Para bang may humihila sa'kin pabalik... isang malamig na presensya na ayaw akong papasukin.
Pero mahigpit ang utos-huwag lilingon.
Ang problema, pakiramdam ko... hindi lang isang pares ng mata ang nakatitig sa'kin. Parang daan-daan.
At sa bawat segundo, palapit sila nang palapit.
May narinig akong mahina, halos pabulong, diretso sa tainga ko-
"Lumingon ka..."
Napakagat ako sa labi ko, pinilit na wag gumalaw. Pinilit na wag magpatalo sa takot.
Dahil ang sabi nila, sa oras na lumingon ka... hindi ka na makakabalik.
Don't Look Back: The school of the dead coming soon... abangan.