BENDEN ONA BAHSET

Bazı yerlerde kimsenin bilmediği bir kör nokta olduğuna inanıyorum. Ne zaman kendimi kaybolmuş hissetsem saklanabileceğim arka dolabım gibi görünmez, gizemli şeylerin varlığına inanıyorum. Hani öyle anlar olur , öyle zamansız işler , zamansız yerler hatta zamansız sevgiler olur ya ... Belki papatyanın ortasındaki sarılık , ya da yağmura susamış bir çöl misali ve hatta bir rüzgârın kendini bilmez savrukluğu.. işte bugün öyleyim. Kim olduğumu unutmak istediğim ve zamanı arkama gömüp yoluma devam etmek istediğim bir yerdeyim. Ne çok sevdik . Ne çok üzüldük. Ve bir sürü ne çok işte. Üstümden atmadığım bu yorgunluk ne zaman geçer? Ben seni çay içerken bile özledim. Gözlerindeki bıkmışlık ,devriklik , cümlelerin yarım kalışı ... Ben ne zaman çaydan vazgeçtim ?Oysa ne çok severdim çayı, sen sessizliği bense konuşmayı.. Herşeyi bilen tavrın bana cahilmişim havası kattı . Oysa ne çok bilirdim senden önce. Herşeyi sonsuz öğrenmeyi dilerdim,ben senden sonra herşeyi öğrendim.. Ne çok çaresizlik verdin bana .Beni beğen diye hiç bu kadar güzellik satın almak istememiştim. Param değil de kalbim yetmedi sana . Ulaşamadım gizli dolabına,kör noktana.. Çok şey vardı söylenecek ama sen biraz sus dedin. Ben yarım kaldım. Sen sessizliği seviyorsun diye dünya dursun istedim. Ve sustum. Biliyorum ben susunca dünya durmuyor ama sana dünyalara değmek istedim, hayatına yetişemedim. Herkesin bir hikayesi vardı .Herkesin uğruna bıraktığı bir şeyleri.. Benim hikayem sana lâl, sana meftun oluşum... Keşke bana yine sus desen ve ben kör olsam .. Çay içerken yine öyle "Ne var" desen de sana varlığımı değil yokluğumu anlatsam. Ve dünya sussa da ben sana lâl ben sana âmâ olsam ..