TFP: To nie to samo

TFP: To nie to samo

  • WpView
    Reads 356
  • WpVote
    Votes 34
  • WpPart
    Parts 9
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Mon, Jul 6, 2020
Ostatni atak Autobotów na główną bazę Decepticonów w Kaonie osiągnął niewyobrażalne skutki. Ponad dziewięćdziesiąt tysięcy Decepticonów i cywili zmuszone było do ewakuacji z Kaonu, co za tym idzie, do opuszczenia Cybertronu. Na rodzinnej planecie Transformerów nie było już bezpiecznego miejsca. Osiem statków wylatuje z lotniska bazy w Kaonie o samym świcie, w tym i niewielki stateczek z ośmioosobową załogą Femme, które zmuszone zostały opuścić swój dom. Po wybiciu się z atmosfery Cybertronu przemierzanie kosmosu nie było tym, co widziało się Femme. Zniszczenia statku, które trzeba jak najszybciej naprawić, niewielkie zapasy, strach przed niebezpieczeństwem. Wszystko to zmusza do znalezienia odpowiedniego miejsca, gdzie możliwość śmierci będzie mniejsza. Jaki to słodki paradoks, że mimo ogromu kosmosu wszyscy na nowo spotykają się na Ziemi? W obliczu zagrożenia śmierci, zostaje jedynie pytanie czy jakakolwiek przyjaźń na wojnie faktycznie ma znaczenie. Książka to fan fiction pisane na podstawie serialu Transformers Prime. Będą pojawiać się w niej moje własne postacie, teorie i wydarzenia, które nie będą zgadzały się z fabułą serialu, lub będą jej przeczyć, czy jakoś tak. Okładka stworzona przeze mnie.
All Rights Reserved
#5
transformersprime
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Należę Do Ciebie, Baby | Oskar Oki Kamiński
  • Potwór, który nie chciał zbawienia | Damon Salvatore
  • JEDEN WERS || OKI
  • Rodzina Monet| Maddie Inesa Monet
  • Ninjago || My Lightbringer
  • CEO
  • teacher's pet | yoonmin
  • [T] Carpathian | Dramione
  • BACKSTAGE PASS | OKI

Oskar „Oki" Kamiński żyje w świecie, w którym wszystko jest głośne: sceny, światła, ludzie, oczekiwania. Nauczył się grać role i znikać w tłumie, nawet gdy wszyscy patrzą tylko na niego. Dopiero poza sceną zostaje cisza, ta prawdziwa, w której nie trzeba nic udowadniać. Oktawia Jaworska od zawsze wiedziała, że nie męczy jej hałas, tylko samotność. Interesują ją rzeczy niewypowiedziane, momenty zawieszone pomiędzy jednym spojrzeniem a drugim. Nie szuka fajerwerków, tylko obecności, która nie znika, gdy gasną światła.

More details
WpActionLinkContent Guidelines