Okuldaki Kaltak

Kendimi yanlız hissetmiyordum. Kimsesiz de , ama onsuz napıcağımıda bilemiyorum .Gece yarısı ve sokakta tek başımızaydık.1 saat önce hayatımı ona göre planladığım çocuk şuan yanımda yabancı gibiydi .Bir ara konuşcakmış gibi büyük bir nefes aldı ama yaptıklarından sonra konuşmayacağını konuşsada artık bir fayda etmeyeceğini bildiğinden konuşamadı.Assında tüm zehrimi akıtmak istiyordum . Ona söyleyeceklerim çoktu ama duygusal açıdan o kadar yorgundumki ağızımı açmadım . Bir süre sessizlik oldu .Sessizliği bozan yine o oldu .“ Ben böyle olmasını istemezdim biliyorsun." dedi . Yüzüne baktım . Kafasını kaldıramıyordu çünkü yaptıklarından kendi bile farkındaydı . Bende ona “ Peki neden o ? Neden başka biri değil ? " dedim . Önce duraksadı . Sonra konuşmaya başladı .“ Ne demek istiyorsun ? Ben sana bunları bilerek yaşattığımımı ? " dedi . Açıkçası bunu demek istememiştim ama kendisinin yaptıklarını kapatmak için başka bir tartışmanın çıkmasını fırsat kolluyordu .“Hayır bunu demek istemedim