Szept Śmierci

Leżę na łóżku, patrzę się w sufit i czekam sama nie wiem na co albo na kogo.

-Witaj - usłyszałam męski głos po swojej lewej stronie, ale nie miałam zamiaru odwracać wzroku, nadal patrzałam się w sufit.

-Widzę, że chyba nie jesteś w humorze - był nachalny i bezczelny, nie dam rady go ignorować. Wkurza mnie już samą obecnością.

-Czego chcesz? - powiedziałam z nadzieją, że powie co chce i sobie pójdzie.

-Chciałem się tylko przywitać - udawał zranionego.

-Zrobiłeś to już, możesz odejść.

-Ale mi się tu podoba, ty sobie idź, skoro przeszkadza ci moje towarzystwo.

-Jesteś bardzo zabawny, po prostu cała się trzęsę ze śmiechu - spojrzałam na niego komentując wcześniejszą jego wypowiedź po czym wróciłam do mojego sufitu.

-Nie żartuję, co cię tu trzyma?

-Drzwi kurwa! Zamknięte drzwi na klucz, pielęgniarki przed nimi i ochrona przed budynkiem! - zerwałam się z łóżka, żeby wykrzyczeć mu to w twarz - Przez ciebie tu jestem, a ty jeszcze śmiesz się pytać czemu nie wyjdę? Powiedz mi jak! Oświeć mnie! Pomóż! Zrób cokolwiek!

-Siadaj i się uspokój! - usłyszałam za drzwiami rozkaz pielęgniarki - bo każę cię przypiąć do łóżka pasami!

-To wszystko przez niego! Dlaczego z nim nic nie zrobicie?! - powiedziałam przez łzy wskazując na wysokiego mężczyznę.

-Bo go nie ma, on nie istnieje skarbie - pielęgniarka, która znajdowała się już w pokoju położyła swoja dłoń na moim prawym ramieniu próbując mnie uspokoić - chodź, połóż się na łóżku.

Poczułam jak popycha mnie delikatnie w stronę łóżka, ale ja nie potrafiłam oderwać wzroku od postaci z którą przed chwilą rozmawiałam. Położyłam się i wróciłam do gapienia się w sufit, pielęgniarka po chwili wyszła.