Nepenthe

Parmaklarının arasından sızan kan arsızca yere damlayıp bir kayıp daha verildiğini gösteriyordu. Etrafa saçılmış kanların kokusu kızın midesini bulandırıp kusma isteğini gün yüzüne çıkartıyordu. Zihninde şekillendirip biçimlendirdiği adam yanıp kül olmuştu. Bu gece onun gerçek yüzünü görmüştü.

-Haysiyetsiz!

diyerek bozdu sessizlik yeminini sonunda.

-Bana vefâ borcun vardı seni haysiyetsiz!

Adam ise hareketsizdi. Kızın boncuk boncuk yere damlayan gözyaşlarına odaklanmış, derin nefesler alıyordu. Kızın onu asla affetmeyecek oluşu kalbinde köreltilmiş bir bıçağı onlarca kez saplamışcasına bir etki yarattı.

-Nasıl da kaybettim seni.

Adamın konuşması kızın beynini bulandırdı, ellerini kulaklarına koyup derin bir çığlık attı.

-Andım olsun ki bu günü unutmayacağım. İki cihan bir araya gelse seni affetmeyeceğim! Abime benzeyişini affetmeyeceğim!

O gece kızın zihnindeki adam öldü.

Adam ise sevdiği kızın zihninden silinmesiyle ilk defa gerçekten ölmek istedi.