![ASİSTAN [TAMAMLANDI]](https://img.wattpad.com/cover/227895556-256-k982582.jpg)
ASİSTAN [TAMAMLANDI]
- Reads 45,409
- Votes 2,087
- Parts 15
You may also like
Kader ipliği
"Kadere inanır mısınız? Ben inanıyorum. Aslında sadece inanmakla kalmıyor, onu görüyorum." Diana. Adımı söylerken bile dudaklarımdan dökülen bu kelime, taşıdığım o tuhaf, görünmez yükün gölgesinde kalır. Kaç yaşıma gelirsem geleyim, sabah uyandığımda aklıma düşen ilk şey, o ipliklerin sessiz fısıltısı oluyor. Evet, yanlış duymadınız. İnananların kaderini, daha doğrusu ruh eşlerini görüyorum. Her insanın sol bileği, doğduğu andan itibaren, Kaderin Kızıl İpliği denen o narin, incecik bağ ile mühürlenir. Bu iplik, tıpkı damarlarımızdaki kan gibi görünmezdir çoğu kişiye. Ama ucu, ister kıtalar ötesinde olsun isterse yan masanızda bir kahve içiyor, ruh eşinizin bileğine sıkıca bağlıdır. Mistik bir bağ, zamandan ve mekândan bağımsız bir söz. Benim içinse, dünya, bu kızıl ipliklerin ördüğü dev bir dokuma tezgâhı gibi. Caddede yürüyen her yabancının, mağazadaki her çalışanın, gökyüzüne salınan her kuşun bileğinde o ince, titrek kırmızı parıltıyı görüyorum. Bazen iplikler birbirine karışmış, bazen gerilmiş, bazen de kopmaya yüz tutmuş bir halde. Ve ne zaman iki iplik birleşse, yani iki ruh eşi karşılaşsa, etrafa yayılan o anlık sıcaklık ve parıltı... Paha biçilemez. Peki ya benim ipliğim? Elbette, benim de sol bileğimde, diğerlerinden farksız, bir kızıl iplik var. Bileğimden doğup, odamın tavanına doğru kıvrılarak yükselen bu bağ, bilinmeyene, benim "Ruh Eşim" denilen o kişiye uzanıyor. İsteseydim, onu bulabilirdim. Yeteneğimi kullanarak ipliği takip edebilir, o son düğümü atacak kişiye ulaşabilirdim. Ama etmedim. Hiç merak etmedim. Bunca yıl, başkalarının mutlu sonlarını izleyen bir seyirci olmakla yetindim. Çünkü kim, benim gibi tuhaflıkları olan, gereksiz bir yeteneğin yükünü taşıyan, sürekli başkalarının en mahrem bağlarını gören birini gerçekten isterdi ki?
YABAN MERSİNİ (GERÇEK AİLEM)
Her şey Sare'nin gerçek ailesinin Adana'ya geldiğini öğrenmesi ile başlar. Gerçek ailesinden kaçarken çıkmaz sokağa giren Sare, abileri ile orada tanışır. Adana'dan Antalya'ya gitmek zorunda kalan Sare o hayata ayak uydurmak istemez. Tek istediği evine Adana'ya geri dönebilmektir. BAŞLANGIÇ: 01/06/2025 BİTİŞ: 06/09/2025Complete
BİR DOKTOR BİR ASKER
Bir doktorun bir askere olan sevdasının anlatılmaya değer hali (İstihbaratçı bir doktor.)Complete
Yaramaz Meleğim
Son birkaç ayda, şehirde tuhaf ve açıklanamaz cinayetler işlenmişti. Kurbanlar, sanki ortadan kaybolmuş gibi bulunamıyordu. Bir şekilde cesetleri ortaya çıktığında, yüzlerinde rahatsız edici bir huzur ifadesi olurdu. Cinayet mahallinde ise hep aynı not vardı.: "Meleğim, beni bulana kadar durmayacağım." Bu durum hem Meyra'yı tedirgin ediyor hem de içindeki dedektifin meydan okuma arzusunu körüklüyordu. Gözünü bile kırpmadan kendini bu gizemin içine attı. Ancak bu kez işler sandığı kadar kolay olmayacaktı.
Balca
Öz ailesi sandığı için bütün acıları kabullenen bir kız çocuğu. "Ailemi bulmadan önce etrafa güçlü taklidi yapardım. Onlar hayatıma girdikten sonra birlikte iyileştik ve gerçekten güçlendim." Kalabalığı hiç sevmeyen Balca 4 abi ve 2 kardeşle neler yaşayacak?Complete
Sevişmek De Eksilmekmiş Biraz
••• ya işte öyle palyaço, diyorum ki; bunu da yeni öğrendim, sevişmek de eksilmekmiş biraz... •••Complete
"Kadere inanır mısınız? Ben inanıyorum. Aslında sadece inanmakla kalmıyor, onu görüyorum." Diana. Adımı söylerken bile dudaklarımdan dökülen bu kelime, taşıdığım o tuhaf, görünmez yükün gölgesinde kalır. Kaç yaşıma gelirsem geleyim, sabah uyandığımda aklıma düşen ilk şey, o ipliklerin sessiz fısıltısı oluyor. Evet, yanlış duymadınız. İnananların kaderini, daha doğrusu ruh eşlerini görüyorum. Her insanın sol bileği, doğduğu andan itibaren, Kaderin Kızıl İpliği denen o narin, incecik bağ ile mühürlenir. Bu iplik, tıpkı damarlarımızdaki kan gibi görünmezdir çoğu kişiye. Ama ucu, ister kıtalar ötesinde olsun isterse yan masanızda bir kahve içiyor, ruh eşinizin bileğine sıkıca bağlıdır. Mistik bir bağ, zamandan ve mekândan bağımsız bir söz. Benim içinse, dünya, bu kızıl ipliklerin ördüğü dev bir dokuma tezgâhı gibi. Caddede yürüyen her yabancının, mağazadaki her çalışanın, gökyüzüne salınan her kuşun bileğinde o ince, titrek kırmızı parıltıyı görüyorum. Bazen iplikler birbirine karışmış, bazen gerilmiş, bazen de kopmaya yüz tutmuş bir halde. Ve ne zaman iki iplik birleşse, yani iki ruh eşi karşılaşsa, etrafa yayılan o anlık sıcaklık ve parıltı... Paha biçilemez. Peki ya benim ipliğim? Elbette, benim de sol bileğimde, diğerlerinden farksız, bir kızıl iplik var. Bileğimden doğup, odamın tavanına doğru kıvrılarak yükselen bu bağ, bilinmeyene, benim "Ruh Eşim" denilen o kişiye uzanıyor. İsteseydim, onu bulabilirdim. Yeteneğimi kullanarak ipliği takip edebilir, o son düğümü atacak kişiye ulaşabilirdim. Ama etmedim. Hiç merak etmedim. Bunca yıl, başkalarının mutlu sonlarını izleyen bir seyirci olmakla yetindim. Çünkü kim, benim gibi tuhaflıkları olan, gereksiz bir yeteneğin yükünü taşıyan, sürekli başkalarının en mahrem bağlarını gören birini gerçekten isterdi ki?
More details