Son Dilek

Bu hikayedeki başroller belirsiz, doğrular belirsiz, yanlışlar belirsiz, hatalar belirsiz... Belli olan tek şey, sen gelmeden bu belirsizliğin çözülmeyeceği.

Uzun ve bir o kadarda yorucu olan bu yolculukta bunca zaman yüzleri gülmeyen bir grup insanın içinde, duygularında, yaptıkları hatalarda, kaybettikleri gençliklerinde kendinden bir parça bulmaya, birlikte iyileşeceğimiz, birlikte güçleneceğimiz, birlikte yıkılıp birlikte kalkacağımız bu serüvende var mısın?

☘️

"Sen çok mu seviyorsun anneni?"

"Elbette, anneler sevilmez mi?"

"Kızını seven anneler sevilir. Annen seni sevseydi bırakmazdı. Ne yapar eder, bir yolunu bulur ilk fırsatta senden vazgeçmezdi. O seni sevmiyormuş, sen neden şimdi onun için ağlıyorsun? Seni sevmeyen biri için döktüğün gözyaşları seni sevmeyen insanın kahkahalarına neden olur... Şimdi bu yüzden ağlamaklı suratını yüzünden sil ve onsuz geçireceğin günlerin tadını çıkar."

Bu sözler üzerine ağlaması şiddetlenmişti Ayça'nın. Ne olduğunu anlamayan kadın ve adam anlamaz bakışlarla, şaşkın suratlarla Ayça'nın ağlamaktan kızaran yüzüne bakıyorlardı.

"Neden ağlıyorsun? Ne dedim ben şimdi?"

"Benim gözyaşlarım annemin kahkahaları olacaksa benim kızaran gözlerimin bir önemi olmamalı. O gülecekse her şeye razıyım ben, babamda anneme böyle derdi biliyor musunuz? Gerçek sevgi bu işte... Sevdiğin insanın bir tebessümü için elinden geleni ardına koymamalıymışsın, ben de annemin kahkahaları için canımı bile veririm."

Bu konuşmadan sonra hıçkırarak ağlayan bir insanın sesini duymuştu bu ıssız sokak... İlk defa bu kadar acı yüklü bir manzaraya sahip olmuştu taştan evler, ilk defa üstünden geçen yükleri taşıyamamıştı kullanılmaktan eskiyen siyah asfalt...

☘️

080820