Bulutlar Ağlamak İstemiyor

Kaybolmuşluğun kıyısında açıyorum gözlerimi. Beyaz tavana dikkatle bakarken hastanede olduğumu anlamam uzun sürmüyor. Aklımdan sorular bir bir feryat ederken hızla doğruldum.

Ben kimdim? ve Buraya ne zaman niçin gelmiştim?

----------------
Mavi siyaha karışıyor ve ortaya muhteşem bir görüntü çıkıyor. Herkesin yüzünde maske var. Kimininki gerçek kiminin ki sahte olan gülümsemeler etrafta buğulu bir şekilde dağılırken Dolunay'ın belirsizlikle harmanlanmış duygularına yardım edebilecek kimi vardı? elindeki tek güvencesi 'ben senin en yakın arkadaşınım' diyen kıza inanmakken bu yabancı ortama ve zaman zaman beyninde yer edinen kesitlere alışabilecek mi?