KÖHNE

"Böyle ıssız bir yerde başına bir şey gelebilirdi!" dedi dişlerinin arasından Eren. Sonra gözlerini bana dikerek başını iki yana salladı. "Bunu düşünmek bile öldürüyor beni."

"Beni önemseme artık!"dedim tek düz çıkan sesimle.

Asker adımlarıyla yanıma yaklaşıp elimi tuttu. Ben onu izlerken, o alnını alnıma yasladı. Bir eliyle de yüzüme düşen bir tutam saçımı okşamaya başlamıştı.

"Sana bir şey olsaydı yakardım bu dünyayı!"

Söyledikleri bir yandan susmama neden olurken, aklım sabah gördüklerime gitti.Bir anda ciddileşip sinirle konuştum.

"Niye burada olduğumu biliyorsundur herhalde?" diye sordum kendimi ondan çekerek.

Ne söyleyeceğini merakla beklerken elleriyle saçlarını karıştırdıktan sonra boğazını temizledi.

"O gün seni o evden kurtarmam tesadüf değildi, o gün tesadüfen Korayın evine gitmemiştim.Ben zaten o gün o evin kapısında bekliyordum."

Söyledikleriyle iyice kafam karışmıştı."Nasıl yani?" dedim kaşlarımı çatarak.

"Attığın her adımda arkandaydım ben, Nehir.Ben senin gölgendim.Senin farkedemediğin gölgendim..."

Kendi ışığını reddedenler daima karanlıkta kalacaktı...