9 TAHT

Evet, farkındayım. Küçüklüğümden beri hep diğerlerinden farklı olduğumu biliyordum. Ailem de her ne kadar farklı olmadığımı söylesede onlara inanmıyordum. Onlarda farklı olduğumu biliyorlardı. Ama hiçbir zaman hakkımdaki gerçeği söylemediler.

Gerçi artık onlara nedenini soramam. Çünkü şu an burada değiller. Nerede miler? Şu anda onlar karşımda duran siyah tabutların içinde, başlarına gelen insanlara rağmen derin bir uykudalar. Keşke onlara tekrar ve tekrar onları ne kadar sevdiğimi söyleseydim. Ama hayatta bazı şeylerin geri dönüşü yok. Tıpkı ölümünde olmadığı gibi. Ama şu an daha iyi bir yerdeler. Korkunun olmadığı, iyiliğin hüküm sürdüğü cennetteler.

-

Aquamarine Jackson,"

"İsmimi nerden biliyorsunuz?"

"Çantanın yokluğunu anlamadığını sanıyorum. Haksız mıyım?" Gözlerim direk olarak ceketinin asılı olduğu askılığa kaydı. Çantam orada asılıydı.

"Bir bayanın çantasını izinsiz karıştırmak suçtur bayım!" Diyerek bağırdım.

"Kimsin sen?"

Şaka mı bu!

"Ne demek kimim ben? Bu sorunun cevabını bildiğinizi düşünüyorum." Ellerini masanın üzerine indirdi.

"Benim hatam, daha açık konuşmalıydım. Demek istediğim şu ki, senin gücün ne?"

Ne? İyi de benim gücümün olduğundan sadece anne ve babamın haberi vardı. Peki bunlar nası güçlerimin olduğunu biliyor?