AZLEM

Dipsiz, karanlık bir kuyuda gibiydim. Ne önümü görebiliyordum, ne de çıkış yolumu bulabiliyordum.

Hayatım o kadar karamsar, o kadar berbattı ki, bana ışık olacak, yol gösterecek kimsem yoktu. En azından Onu görünceye kadar böyle düşünüyordum. Evet ben asla sevileceğimi, mutlu olacağımı düşünmezdim lakin hayatıma öyle biri girdi ki, O kişi benim milattım olmuştu adeta. Bir insan severken incitebilir miydi?

Ateş KESKİN benim hayatımı hem cehenneme hem cennete çevirmişti. Bana önce mutluluğu tattırmış sonrasında ise öyle derin bir acı vermişti ki. Fakat bu zamana kadar sahipsiz, kimsesiz, sevgisiz olan kalbim asla durmamış ondan gelecek olan her yaraya razı olmuştu.

İlgisi, sevgisi ile beni önce göklere çıkarmış ardından tepetaklak yere çakılmamı sağlamıştı. Onunla sevginin ne demek olduğunu anlayan kalbim yine onunla beraber en büyük acılarla tanışmıştı fakat bundan asla şikayetçi değildi.

Ateş KESKİN cennetimin içinde ki cehennemdi. Ve ben Elvin Uslu, onun için cennetimden vazgeçerek cehennemi yaşamaya razıydım.