KOR BUZULLAR

onun deyimiyle soğuk kaltağın tekiydim. Canım yanmazmış gibi canımı yakar ve beni sözcükleriyle alaşağı ederdi çünkü duygularımın olmadığını düşünürdü. içimdeki ateşten bihaber günden güne kavrulup kül olmamı sadece izlerdi.

-Affan lütfen hem-"

-Affan değil Affan Ayvaz bu bir istediğini asla yapmayacağım bu da iki şimdi çıkabilirsin!"

itiraz istemeyen sözleriyle beni susturmuş çatılı kaşlarıyla kapıyı gösteriyordu. Sabahtan beri yalvarmalarımı görmezden gelmişti. Sinir kat sayım boyumu geçmiş sıkılı yumruklarımla Affana bakıyordum.

"Affan mısın Ayvaz mısın her ne boksan kibarlık kotam bitti anladın mı beni? Seni insan yerine koyup sabahtan beri derdimi anlatmaya çalışıyorum ama sen durmadan götlük yapıyorsun! yeter anladın mı yeter!! "

"Kes sesini!!"

gür sesi odayı doldururken yanak kasları gerilmekten çukurlaşmıştı.

"Asıl sen kes sesini sana yalvarmamdan bu kadar hoşnut oluyorsan bir de şu sözlerimi dinle."

gözlerinin yeşili alev almış burun delikleri genişlerken dik dik bana bakıyordu.

"Al o işe yaramaz çükünü kendine sok-"

lafımı bitiremeden Affan hırlayarak üzerime atlamıştı çığlık atarak geriye kaçmaya çalıştığımda kafamı arkamdaki rafa vurmuştum. Cam parçalanma sesi kulaklarımı çınlatırken gözlerim kaymış sesli bir şekilde inleyerek yere yığılmıştım. İki koluma asılan Affan beni ayakta tutmaya çalışırken hırıltılı sesi kulağımın dibindeydi.

"Bebek istiyordun öyle değil mi? Şimdi bu işe yaramaz çükümle bak sana neler yapıyorum! Bakarsın dördüz olur!"

Hırıltılı sesi ve gıcırdattığı dişleriyle sanki canımın acısı ikiye katlanmıştı. Sözlerini yeni yeni idrak ederken gözlerimi sabitleyemiyordum. Hem korkumdan hem de kafamdaki acıdan bilincim kapanırken kollarına tutunmuş kendimi bırakmıştım.