KAFESTE Kİ KUŞ

Gözlerimi hayal kırıklığına uğramamak için açmadım. Bunu taşıyamazdım .Geçmişimde bu kadar güzel anılarım varken, şimdiki yalnızlığım ağrıma gidiyordu. Gözümden akan bir damla yaş yanağımdan süzülürken ruhumu ısıtan tek şey buydu.
Acıyı iliklerime kadar hissederken bu acıya göz yaşlarımda eşlik ediyordu.Acıyı bilirsiniz. Sizin boşluğunuzdan yararlanmayı iyi bilirdi. Ve ruhlarımız bu boşluğa geceleri daha çok düşerdi.

Gündüzleri ne kadar arkadaşı varsa geceleride o kadar yalnızlaşıyordu körpe ruhum. Geceleri tek dostum küçük serçe, bazende ay ve yıldızlar. Ya da karanlık gökyüzü. Oysa küçükken karanlık gökyüzünden korkardım. Şimdi ise sığındığım şeyler arasında başı çekiyordu.
Buğulu gözlerimi yıldızlara çevirdim. Kayan bir yıldız gördüğümde içimde küllenen ve tutuşmaya yüz tutmuş olan bir parça umutla dilek diledim.

Ben ümitsizliğin değil, ümitsizlik benim kölem olsun.
Gözlerim son kez aya tutunduğunda artık düşünmek için mecalim kalmamıştı. Kendimi yalnızlığın kollarına bırakırken tek düşündüğüm bu evden ve tutsaklıktan kurtulacağım gündü.