Recenzje Anime
- Reads 20,590
- Votes 527
- Parts 50
You may also like
Zanim nauczyłam się płakać
Ta książka powstała w czasie, w którym nie było łez. Nie dlatego, że nie było bólu, ale dlatego, że zbyt wcześnie nauczyłam się go znosić. Zanim nauczyłam się płakać, nauczyłam się wytrzymywać oddychać cicho, nie zadawać pytań i nie zajmować zbyt wiele miejsca ani swoim ciałem, ani emocjami, ani potrzebami. Tak uczą się dziewczynki, które chcą być grzeczne i nie sprawiać kłopotu. Tak dorastają kobiety, które później nie wiedzą, kiedy mogą przestać być dzielne. Moje ciało pamięta więcej, niż przez lata byłam gotowa przyznać. Pamięta strach, który przychodził nagle, i samotność miejsc, w których miało być bezpiecznie. Pamięta ból, który trzeba było znieść, bo inni mówili, że „tak trzeba", że „to minie", że „dzieci są dzielne". A dziewczynki wierzą dorosłym nawet wtedy, gdy bardzo boli. Ta książka nie jest opowieścią o sile, którą można pokazać światu. Jest o tej sile, która rodzi się po cichu, w środku. O tej, która przez długi czas nie miała prawa do głosu. Jest o ciele, któremu nie zawsze wierzono, i o uczuciach, które były prawdziwe, nawet wtedy, gdy nikt ich nie widział ani u kobiety, ani u dziecka. Nie ma tu prostych odpowiedzi ani obietnic, że wszystko się ułoży. Jest prawda czasem czuła, czasem bolesna, ale zawsze żywa. Jest historia, która nie próbuje naprawiać, lecz widzi i nazywa. Historia, która mówi: to, co czułaś, miało znaczenie. Jeśli czytasz te słowa i czujesz znajome napięcie w klatce piersiowej albo ścisk w gardle, być może ta opowieść dotyka również Ciebie tej dorosłej, którą jesteś dzisiaj, albo tej małej dziewczynki, która wciąż czeka, aż ktoś ją usłyszy. Mam na imię Angelika. A to jest historia o tym, co wydarzyło się zanim nauczyłam się płakać.
~ | Kamienie na szaniec- talksy 2 | ~
Cześć 2 Zapraszam!Complete
Nasze życie było razem...
Od siebie uczyliśmy się dorosłości. Uczyliśmy się, jak gotować żurek i jak podlewać sukulenty, jak znosić porażki i jak dzielić radość. Nasza codzienność była lekcją - a my byliśmy nawzajem swoimi nauczycielami. Aż w końcu przyszedł egzamin, którego nie zdaliśmy razem. To nie jest historia o wielkim kłamstwie... Choć kłamstwa również nas wykończyły... To zapis cichych rozpadów - tych, które dzieją się pomiędzy rozmowami i milczeniem, pomiędzy obowiązkiem a uczuciem, pomiędzy tym, co chcemy, a tym, czego potrzebujemy. To monolog kobiety, która żegna miłość, choć ona jeszcze nie zgasła. Która uczy się siebie na nowo. Która próbuje poukładać dorosłość bez niego. Jeśli kiedykolwiek kochałaś kogoś, z kim dorastałaś - ta historia może być również o Tobie.Complete
Unia personalna
Flirt dwóch nauczycieli historii w pokoju nauczycielskim, który zamienia się w romansComplete
Imiona na każdą okazję
Częstym problemem ludzi piszących opowiadania historyczne lub dotyczące innych narodów jest wybór imienia dla postaci. Sama zetknęłam się z tą trudnością i dlatego na własne potrzeby zebrałam niezłą listę. Teraz postanowiłam podzielić się nią ze wszystkimi, którym może się przydać :) Większość imion pochodzi ze źródeł historycznych, statystyk albo książek i filmów (tych dopracowanych), więc raczej nie będzie tu wielu niedokładności.
Shifting; znajdź metodę dla siebie.
Metody ✅ Dodatki do skryptów ✅ Odpowiedzi na dręczące Cię pytania ✅ Bezpieczeństwo w skrypcie ✅ Wytłumaczenie rzeczy wspomagających shifting ✅ Już niedługo wrócisz do domu.Complete
(Trans)misja
Moim marzeniem jest edukacja i tworzenie bezpiecznych przestrzeni dla queerowych osób. Dlatego zacząłem tworzyć tą opowieść. Chciałbym wiedzieć, że to co czułem, kiedy byłem młodszy było w porządku. Jestem tu nie tylko dla was, ale także dla Levka. Dla małego zagubionego mnie. Dla małego zagubionego mnie.
~ | Kamienie na szaniec- talksy 3 | ~
Hola towarzysze ! Przychodzę po lekko dłuższej przerwie, ponieważ uznałam, że to najwyższy czas by zacząć pisać już 3 część talksów z Kns🙈😉 Mam nadzieję, że przyjmie się równie dobrze jak jej poprzedniczki buziaki 😘😘
Oczami Życia
To, co czytasz, wydarzyło się naprawdę. Oczami życia to zapis wspomnień człowieka, który od najmłodszych lat uczył się przetrwania zamiast bezpieczeństwa. Są tu momenty wstydu, strachu, samotności i gniewu. Są też chwile bliskości, przyjaźni i krótkiego spokoju. Ta książka nie próbuje nikogo pouczać. Pokazuje, jak łatwo się pogubić - i jak trudno później znaleźć drogę do siebie. Czytasz na własną odpowiedzialność. To nie jest lekka historia. Zapraszam do czytania 💯👌
~| Kamienie na szaniec - talksy |~
Spontanicznie pisana książka. Tak jak jest w tytule, są to talksy z lektury "Kamienie na szaniec" Aleksandra Kamińskiego. Może zawierać: - przekleństwa W mediach będę wstawiała zdjęcia lub piosenki albo coś, nie zawsze związane z rozdziałem. Pozdrawiam :*Complete
Ta książka powstała w czasie, w którym nie było łez. Nie dlatego, że nie było bólu, ale dlatego, że zbyt wcześnie nauczyłam się go znosić. Zanim nauczyłam się płakać, nauczyłam się wytrzymywać oddychać cicho, nie zadawać pytań i nie zajmować zbyt wiele miejsca ani swoim ciałem, ani emocjami, ani potrzebami. Tak uczą się dziewczynki, które chcą być grzeczne i nie sprawiać kłopotu. Tak dorastają kobiety, które później nie wiedzą, kiedy mogą przestać być dzielne. Moje ciało pamięta więcej, niż przez lata byłam gotowa przyznać. Pamięta strach, który przychodził nagle, i samotność miejsc, w których miało być bezpiecznie. Pamięta ból, który trzeba było znieść, bo inni mówili, że „tak trzeba", że „to minie", że „dzieci są dzielne". A dziewczynki wierzą dorosłym nawet wtedy, gdy bardzo boli. Ta książka nie jest opowieścią o sile, którą można pokazać światu. Jest o tej sile, która rodzi się po cichu, w środku. O tej, która przez długi czas nie miała prawa do głosu. Jest o ciele, któremu nie zawsze wierzono, i o uczuciach, które były prawdziwe, nawet wtedy, gdy nikt ich nie widział ani u kobiety, ani u dziecka. Nie ma tu prostych odpowiedzi ani obietnic, że wszystko się ułoży. Jest prawda czasem czuła, czasem bolesna, ale zawsze żywa. Jest historia, która nie próbuje naprawiać, lecz widzi i nazywa. Historia, która mówi: to, co czułaś, miało znaczenie. Jeśli czytasz te słowa i czujesz znajome napięcie w klatce piersiowej albo ścisk w gardle, być może ta opowieść dotyka również Ciebie tej dorosłej, którą jesteś dzisiaj, albo tej małej dziewczynki, która wciąż czeka, aż ktoś ją usłyszy. Mam na imię Angelika. A to jest historia o tym, co wydarzyło się zanim nauczyłam się płakać.
More details