VOICELESS by Belle

VOICELESS by Belle

  • WpView
    Reads 84
  • WpVote
    Votes 1
  • WpPart
    Parts 7
WpMetadataReadOngoing1h 14m
WpMetadataNoticeLast published Thu, Nov 12, 2020
WpInfo
Fiction
Romance
Mahlia Belle La Vida is a one of the Richest College Student na nakaranas ng isang masamang trahedya sa buhay noong sya ay bata pa kaya sya naging Mute due to traumatic reaction. Isang bangungot na hindi nya makalimutan kaya naging ilag sya sa ibang tao at walang gustong makipagkaibigan sa kanya. Pero makakaya na kaya nyang kalimutan ang nakaraan? o mananatili na lang syang walang boses para sa mga taong nagmamahal sa kanya? Magtitiwala ba sya sa ibang tao? Zairon Joseph Soberano a transfer student, cute, makulit, masipag, at may mga pangarap sa buhay. Hindi man masabi lahat ng magagandang katangian pero sa isang salita Mabait sya. Hindi sya mayaman at hindi rin naman mahirap. Ngunit paano kung magkrus ang mga landas nila? Anu kaya ang magiging reaksyon nya kapag nakilala nya ang totoong Mahlia Belle La Vida? Matututunan kaya nya itong mahalin gayong wala naman itong pakialam sa kanya?
All Rights Reserved
#516
maxinejiji
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Even the Sky Cries
  • I Stayed but He grew Tired (WHEN WE WERE JUNIORS SERIES #3)
  • Life of a College Student
  • 27:17 (TWENTY-SEVEN SEVENTEEN)
  • After One Night
  • It's Just A Deal(COMPLETED)
  • Trouble maker / ashdres (Short Story)
  • No One Raised Me, But You (Completed)
  • Umbrella
  • Chasing what you lost, Love take 2 (WHEN WE WERE JUNIORS SERIES #2)

They say sadness comes just before happiness, like how pain is followed by relief, and hardship by joy. Pero sa akin, parang laging nauuna ang saya... bago ito palitan ng kalungkutang mas masakit pa, mas mabigat pa, parang tatlong ulit ng sakit na akala mong tapos na. Baka naman, kalungkutan talaga ang bisperas ng luha. I give my all to the people I love, even if it means losing myself, like a candle slowly melting away. Pero naniniwala akong kahit ang tunaw na kandila, may silbi pa rin. Kung may handang magbuo ulit nito, to give it a new wick, so it can burn again and shine, then maybe I can too. Pero hindi ko kaya mag-isa. It's true-humans need humans too. But fate always seems to pass me by. Palagi akong umiiyak mag-isa. Unan lang ang kayakap at kumot naman ang pumupunas sa bawat luhang pumapatak. Only God and I know how much I've held in. And still, I wait... umaasa pa rin ako na balang araw, may darating na handang umupo sa tabi ko habang ako'y umiiyak, yung hindi basta-bastang aalis. I want to believe I'll experience the reward after all this pain. Na darating din ang panahon na mamahalin ako ng taong mananatili. I thought I found it. I thought it was him. But just like the rest, I waited, waited for the one who promised to stay... only to lose another soul I could never get back. Oh God... am I really meant to cry alone?

More details
WpActionLinkContent Guidelines