CİNAYET ORTAĞIM

CİNAYET ORTAĞIM

  • WpView
    Reads 272
  • WpVote
    Votes 48
  • WpPart
    Parts 50
WpMetadataReadMatureComplete Sun, Dec 6, 2020
WpInfo
Fiction
Mystery
Ne kadar üzerine gidebilirsin? Acının, cesaretin, vicdanın.... Veya paranın.... Üç büyük şirket, üç büyük dost. Dünyanın en büyük üç şirkeri ve dostları onlar. Peki ya çocukları? Evet üç kız arkadaş.... Kibir, para, ego ve daha nicesi onlarda var. Peki ya bu kızlar bir gün CINAYET işlerse ne olur? Sizce gizlerlermi bu cinayeti? Yadaaa...... Ne yaparlar? Artık onlar arkadaşlıktanda öte.... ARTIK ONLAR CINAYET ORTAKLARI
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • İzler Kalır/Gerçek Ailem
  • Umay-Gerçek Ailem-
  • Izdırar: Karanlık Aşk
  • BALIM (gerçek ailem)
  • YAR'I YARAM
  • Kaybolan Yıllar| Asker & Savcı
  • Kırık Kanatlar
  • Sessizliğin Komutanı
  • Kanımdaki Yabancılar(Gerçek Ailem)
  • SÜREYYA | Gerçek Ailem

Adım İz. Adım gibi iz bırakmaya gelmiştim. Peki ya kime bırakacaktım? Kendime mi? Yoksa hiç görmediğim aileme mi? Yaşamak bu kadar zor olmamalı değil mi? Peki neden bu kadar zor? Kızların en büyük yarası ailesidir derler. Doğru. Benimde. Omzuma astığım çanta ile sessizce koridorda ilerliyordum. Siyah, kısa saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp, etrafa baktım. Kimse yoktu. Merdivenlerden sessizce inip kapıya ulaştım. Yurdun kapısı geceleri kilitli olurdu ama neyse ki bende anahtar vardı. Kapıyı açıp sessizce kapattım. O sırada merdivenlerin bitiminde ki, bankta gözüm takılı kaldı. Yurdun bahçesinde ki bu banka, küçükken ne kadar oturup annemi beklemiştim hatırlamıyorum. Saatlerce beklemiştim annemin, babamın gelip beni almasını, evimize gitmeyi ama hiçbir zaman gelmediler. Küçük kız çocuğu hiç pes etmeden beklemeye devam etti. Ama ben artık o küçük kız çocuğu değildim. Büyüyünce gelmeyeceklerini anlayınca artık bir daha asla bu banka oturmamıştım. Beklememiştim. Şimdi ise yıllar sonra oturdum bu banka. Zihnim de ise, yıllar önce bu banka oturup annemin gelmesini beklerken söylenenler yankılandı. "Annen ve baban seni hiç sevmedi." "Salak mısın kızım? Annen seni sevseydi çöpe atmazdı." Ben ise sadece sustum. Sadece sustum. Beni isteselerdi, sevselerdi bir çöp gibi, çöpe atmazlardı. Kışın buz gibi havada yeni doğmuş bir bebeği çöpe atmazlardı. Küçükken itiraz ederdim. Artık etmiyordum çünkü hepsi haklıydı. Peki ya bunca yıl sonra ortaya çıkan ailemi ben kabul eder miydim? Hayır. Koca bir hayır.

More details
WpActionLinkContent Guidelines