Sonsuzluğu Adamak

"Bitti." Dedim karşımda ilk defa bana bu kadar yabancı bakan yeşil gözlü adama.
Elimizdeki her şeyi öyle tüketmiştik ki, birbirine kavuştuğunda alevli parıltılar çıkaran bakışlarımız şimdi birbirlerine denk gelmeyi bile dilemiyorlardı.
"İyi." Duruşunu dikleştirdi ve gözlerini bana dikti.
Bir uçurumun kenarında durduğumuzu hissediyordum, gözleriyle yarattığı boşluk sonsuzdu. Sonsuz ömrünün karanlık ve böyle yıpratıcı olduğuna ilk kez tanıklık ediyordum. "Öyleyse artık düşmanın say beni."

~

Avuçlarımdan aşağı doğru akan her bir kan damlası, ayaklarımın altındaki bembeyaz kar tanelerini hemen tepemdeki gökyüzü gibi koyu bir kırmızıya çeviriyordu.
O anda gökyüzünün maviliğini unuttuğumu, koyu kırmızıya nasıl da alıştığımı fark ettim.
Ayaklarımın altındaki toprak nasıl da çabuk yer değiştirebilmişti.
Bildiğim her şey gibi.
Sahip olduklarımla beraber sevdiğim herkesi, gökyüzünün maviliğini ve güneşin huzur veren sıcaklığını kaybederek girdiğim bu yolu kayıplarımın sonu sanmıştım.
Sonun başlangıcı olduğunu bilmiyordum.
Ufacık bir şehrin en parlak yıldızıyken şimdi görebileceğim tek bir yıldız bile kalmamıştı.
Belirsizliklerle dolu bir kuyudaydım şimdi.
Ve yörüngemi tamamen kaybetmiştim.

~

Kocaman bir merhaba!
Buralarda çok yeniyim fakat kendimi bildim bileli kelimelerin arasında bir yolculuktayım. En kısa zamanda hikayemin devamıyla da burada olacağım. Bu yolculukta hep beraber olmayı çok istiyorum, yorumlarınızı sabırsızlıkla bekliyorum.
Sevgilerle,
-tatlibirpatates