RÜZGARIN KIZI

"Biliyordum. Buraya geleceğini biliyor dum. Biliyor musun? Ben hep seni örnek aldım. Gonca Hoca dedi ki sende benimle aynı yaşta buraya gelmişsin. Ama hiç ağlamamışsın, dayanmışsın, sabretmişsin, hep çalışmışsın ve rüzgarın kızı olmuşsun. Bunu duyunca bende hemen ağlamayı kestim ve artık senin gibi dayanmaya başladım. Evet ilkbaşlarda çok ağladım ama sende ağlamışsındır dimi? "

Küçük kızın dediklerini dinlerken gözlerim doldu ve kıza tekrardan sarılmamak için kendini zor tuttum.

Ama benden bir cevap bekliyordu. Bana tereddütsüz inanmış,beni sevmiş ve beni örnek almış bir kız karşımda duruyordu. Dayanamadım ve gözümden bir damla akıttım.

Ama o görmesin diye hızlıca kendimi toparladım ve küçük kızın kulağına doğru eğildim.

"Sana bir sır vereyim mi? Ağladım. Hem de çok ağladım ama sonra durdum ve düşündüm. Ben ağlayınca hiç bir şey düzelmiyordu. Ben ağlayınca istediğim hayat bana gelmiyordu. Aksine daha da uzaklaşıyordu ve bende düşündüm ki madem benim ağlamamı sevmiyorsun hayat. O zaman gör bakalım sen. Öyle çok gülcem ki artık yeter deyip ağzımı ben değil sen kapatacaksın! "