Sabi ng iba ang buhay ay parang musika.. Sa una makikinig ka lang tapos hindi mo nalang namamalayan, nakikisabay ka na pala.. Minsan napapasayaw, napapakanta, minsan pa nga may ka-duet ka. Pero pano na lang kung minsan isang araw, mawala ang lahat? Ung ikaw na lang mag isang kumakanta.. Diba hindi na musika ang tawag dun? Diba, Acapella? Parang acapella din ang love life ko. Sa totoo lang, Musika naman kasi talaga eh kaya lang.. Alam mo yun? Dumami masyado ang kumplikasyon na parang sa sobrang tindi ng kapit mo, naiwan ka sa ere? Parang duet dapat pero naging solo na lang. Okay lang naman kahit solo eh pero kasi, minsan, siya parin talaga ung gusto mong ka-Duet. Kahit madami pang mag apply sa puso ko, siya parin talaga Sana ganun din siya. First time ko to, kaya.. Haha! Tiis tiis nlng po. ;)
" The end of love is not the end of life.. It should be the beginning of understanding that love ends for a reason and leaves with a lesson. "
Every relationship has it's own ending. Mayroong nagtatapos sa best of friends. Mayroon namang tragic ang ending. May nagtatapos sa simpleng paalam na wala ng kahit anong usapan. Mayroon ding natatapos kasi may na fall out of love.. it's either the girl or the guy. Lastly, mayroong nagtatapos sa happy ending iyong tipo na "they live happily ever after." Kahit ano pa man ang ending niyan.. lagi yang may naiiwan.. para sa sarili mo o para sa ibang tao.
But what if there's a promise iyong tinatawag nilang pangako ng pag-ibig?
Magkarelasyon, masaya, walang problema, walang extrang witch o kahit na ano pa man at higit sa lahat, mahal na mahal ang isa't isa. PERO just like a bomb.. it ends for an unknown reason. Walang usap-usap, basta natapos na lang.
Then, you're asking yourself..
" Why do people keep on promising if they can't do it in real life?"