Siyah-Beyaz

Siyah-Beyaz

yagmurdiyebiri0

Reads 90
Votes 18
Parts 2

Ongoing

Last published Tue, Dec 1, 2020

aşk beyaz heyecan siyah sır

"Senden tiksiniyorum Mehmet SOYLU!" Yutkundum ve devam ettim. "Sırf ona benzediğim için değil mi?" Kaşlarını çatıp konuştu. "Ne demek istiyorsun?" "Irmak'a benzediğim için seviyorsun beni,kabul et!Kendinle çelişiyorsun.Çünkü evet değil mi?Seni... seni sevmiştim ben Mehmet..." Bana doğru geliyordu."Bana yaklaşma!" Karşımda,uğruna her şeyi göze alacağım adam duruyordu. "Seni kendimden çok sevdiğim için özür dilerim Mehmet." Arkamdaki uçuruma son kez baktım."Sakın!Sakın Sıla yapma bunu!" Gözümdeki yaşı silip kahve gözlerine baktım."Canını yakmamdan mı korkuyorsun?" Diye sordum."Hayır... Gitmenden korkuyorum."

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines