Κοινωνικός περιορισμός

*τα πράγματα που γράφω όταν είμαι στο έρεβος μου*

Γλυκό μου παιδί... Αφιερωμένο στην Εμμανουέλα και στην Τζέσικα.

Σκέψεις διάσπαρτες χωρίς σκοπό. Σκέψεις που ίσως διατυπωμένες ηρεμήσουν την ψυχή και το είναι μου. Σκέψεις που δεν θα γίνουν τα βιβλία που ονειρεύομαι. Άνθρωποι που δεν αναταποκρίνονται σε αυτό που πίστευα για εκείνους Επαγγελματίας στην υπερανάλυση, στην στεναχώρια, στο άγχος και στη σκέψη. Στο πείσμα του να θυμάμαι. Όσα έζησα, όσα είπες, όσα είδα, όσα σκέφτηκα. Σε αυτή τη συλλογή κειμένων θα βρείτε, συλλογισμούς που με βασάνιζαν συμπικνωμένους σε δύο φράσεις, μέχρι συλλογισμούς που επεκτάθηκαν σε εικόνες και σχήματα, και σαν αστέρια στόλιζαν τις νύχτες μου. Θα βρείτε την διακαή ανάγκη να διατυπώσω όσα νιώθω, σε μια ακούσια προσπάθεια να νιώσετε και εσείς. Ξεκινώντας από: Τον Μάρτιο του 2016, φτάνοντας μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2017. Μέσω αυτής της συλλογής ένα έχω διαπιστώσει: όσο υπάρχει ελπίδα η ζωή θα ομορφαίνει. Εύχομαι αν ελπίζετε (σε ό τι και αν ελπίζετε) να μην πάψετε ποτέ, και αν πάλι δεν ελπίζετε να βρείτε κάτι (ότι και αν μπορεί να είναι αυτό) που θα σας δώσει αυτό που σας λείπει. Μπορείτε πάντα να διαβάσετε και την συνέχεια "Όσα δεν ένιωσες" που βρίσκεται στο προφιλ μου 18/01/18 1

ΧΑ!νομίζεις πως θα τα μάθεις όλα από εδώ; Σόρυ,πρέπει να το ανοίξεις! Αλλά ,ξέρεις κάτι; Αν δεν φοβάσαι την μαυρίλα και την σκατιλα,μπορεί και να σ'αρεσει. Είναι όμορφο το σκοτάδι ,γιατί τα αστέρια μοιάζουν πιο φωτεινά... Τι σημασία έχει που είναι από καιρό νεκρά; Όλοι μνήμες είμαστε στο τέλος... Ιστορίες γινόμαστε που περιμένουμε τον εκλεκτό για να μας γράψει και να γίνουμε αθάνατοι... Αλλά ,πλάκα πλάκα ,στα σοβαρά ,κάποια είναι βαριά,καθώς συχνά γράφω όταν είμαι down,και καταλαβαίνω αν δεν αντέχετε.Το λιγότερο που θέλω είναι να προσθέσω και άλλο βάρος σε αυτό που είδη κουβαλάτε.Οποτε είναι απολύτως εντάξει,αν δεν μπορείς να συνεχίσεις. Ίσως και να υπερβάλλω ,αλλά να τα λέμε και αυτά. Αν θέλεις χωρίς καμία δέσμευση και ηθελημένα να με ακολουθήσεις σε αυτό το ταξίδι μεινε μαζί μου. Εύχομαι σε όποιον είναι εκεί έξω και πονάει ,νιώθει μόνος και αλλόκοτος ,αν πέσει στην μικρή μου αυτή απόπειρα να νιώσει ότι δεν είναι μόνος. Δεν είσαι μόνος φίλε μου , κουράγιο. Κάτω στα σχόλια ή στα σοσιαλ ελάτε να συζητήσουμε οπότε θέλετε. Εγώ εδώ είμαι. Υπάρχουν και μερικά αγγλικά κείμενα.

Θα γραψω καποια ποιήματα δικά μου.Γραφω για διαφορα θεματα οπως ειναι ο ερωτας η απογοητευση.Ελπιζω να σας αρεσουν . Αν θελετε αφηστε μια καρδουλα και ενα comment . Σας ευχαριστω για την υποστήρηξη

Η φωνή της ψυχής μου.

A careless dance between poetry and self harm ATTENTION. This book contains parts written in greek and English. I urge you to scroll to more chapters in order to find them |Enjoy

ΕΛΑΤΕ ΜΡΕ ΚΟΠΕΛΙΑ ΝΑ ΚΕΡΑΣΟΜΕ ΜΙΑ ΡΑΚΗ ΟΝΤΕΣ ΜΑΘΕΝΩ ΜΑΝΤΙΜΑΔΕΣ ΘΑ ΤΣΑΝΕΒΑΖΩ ΟΠΟΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΧΕΤΕ ΟΝΤΕ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΥΝΕ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΚΟΠΕΛΙΑ ΔΕ ΚΑΤΕΧΩ ΠΟΙΟΙ ΤΣΙΧΟΥΝΕ ΓΡΑΜΜΕΝΕΣ ΕΤΕΣΕΣ ΤΣΗ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ ΟΣΕΣ ΜΟΥΧΟΥΝΕ ΣΤΗΛΕΙ ΑΛΛΑ ΚΟΠΕΛΙΑ ΟΙ ΜΟΥΧΟΥΝΕ ΠΕΙ

~Μερικές φορές το μυαλό είναι το πιο επικίνδυνο μέρος για να χάσεις τον εαυτό σου~ Μια βουτιά στα άδυτα των σκέψεων Εκεί όπου δεν υπάρχουν ψέματα Εκεί όπου κρύβονται οι μεγαλύτερες αλήθειες Μήπως φοβάσαι να κολυμπήσεις; Μήπως φοβάσαι τα άδυτα; Μήπως φοβάσαι την αλήθεια που κρύβουν; "Poetry is the spontaneous outflow of powerful feelings." (William Wordsworth) Published at 20/06/2018 ▪️Νικητήριο βιβλίο από τους κριτές του διαγωνισμού J-J-A Geek Contest στην κατηγορία πνευματική▪️ Highest Rangings: #1st in ποίηση #1st in feelings #1st in poetry #1st in πνευματική #1st in poem

Και οι σκέψεις σαν σειρήνες παλεύουν στο μυαλό μου για το ποια θα κυριαρχήσει. Ποιήματα και κείμενα.