MEFTUN

Kimi doktora göre konuşamamın sebebi yaşadığım ağır travmaydı. Kimine göre başıma aldığım darbeydi. Bana göre ise konuşacak hiçbir sözümün kalmayışıydı. Kelimelerim kaybolmuştu , Aldığım nefesler üstüme yük olmuştu. kaldığım akıl hastanesinin bahçesinde hasret kaldığım toprağa öylece yayılmış gözlerimi kapatmışken buradayken konuştuğum tek kişi olan Hülya teyzenin sesi kulaklarıma dolduğunda gözlerimi açtım. "MEFTUN!" Bu hastanedeki herkes bana Meftun derdi. "CANAVARLAR PEŞİNDE KAÇ !" Hülya teyzenin her zamanki sanrılarından birini gördüğünü düşünürken gözlerimin önünde bir çift deri bot belirdi. "ulan ben size bu kadar parayı bu kız toprağın üstüne yatsın diye mi veriyorum? bu kızla özel olarak ilgileneceksiniz demedim mi ben?"
Hülya teyze doğruyu söylemişti. Benim canavarım yaralarımı tekrar kanatmak için yine gelmişti...