Tesir III "Tamamlandı"

Gece ve Akay liderliklerini yaptıkları meleklerle Arel'i arıyorlardı. Haftalardır onları görmüyordum ve bu yokluğun sonunda elime sevinebileceğim bir şeylerin geçmesi için dua ediyordum. Arel'i eskisi gibi sağ salim aramızda görmek istiyordum. Ama yok olduğum bir süre içerisinde bedenimle ruhumun bile ne kadar değiştiğine şahit olmuştum. Beni asıl korkutan da buydu sanıyorum onun eskisi gibi olamayacağını bilmek. Yaralı, öfkeli, kızgın ya da kırgın nasıl gelecekti? Tabi gelebilecekse. Belki de ölüm en iyi kurtuluş olurdu onun için diye düşündüm kalbim sıkışırken. En kötü hali bile ölümden iyi miydi yoksa?

Tüm bunların sebebi ben miydim? Onun tek suçu bu dünyada ruh eşim olması mıydı? Neden bir ruh eşimin olması gerekmişti ki ona neden ihtiyacım vardı hala anlayamıyordum. Ben hayatında olmadan çok daha mutlu bir ömür yaşayabilirdi halbuki. Bu da onun cezası mıydı yoksa?

Bilmiyordum birçok şey gibi bunu da bilmiyordum. Tek bildiğim herkesin onu bulmak için üstün bir çaba sarf ettiğiydi. Hatta Arbuz'un bile. Ancak onun bile hiçbir faydası olmamıştı. En iyi Daimonlarından bir gurubu Arel'i aramaları için peşlerine yollamıştı ama anlaşılan onun bile gücü yetmiyordu. Öyle güzel kaybolmuşlardı ki ortadan sanki biz hayal görmüştük. Daimon'ların melekleri büyüleyebileceğini bilsem kabul edecektim hayal olduğunu.