Star Section ^-^
- Reads 110
- Votes 1
- Parts 2
Ongoing
Last published Sat, Sep 20, 2014
Alam niyo ba yung feeling na iba kayong mag-babarkada?
Yung feeling na parang tinuturing mga artista kayo dahil tingin nila sa inyo matino, magaling, maganda/pogi, astig, at kung anu-ano pa?
Kami ang Star Section.
Kami ang top 10 sa buong school.
Nakahiwalay kami sa ibang mga estudyante.
Sila, sa tipikal na classroom sa school.
Kami naman, sa mansion. (walang bedrooms)
Kami, astig uniform namin.
Sila, plain lang.
Sila araw-araw nag-aaral at nag kla-klase.
Kami nag-aaral lang tuwing exams na.
Sila every hour may teacher.
Kami walang teacher.
Meron panga kaming sariling kusina eh.
Maraming students ang nagkakagulo samin, marami naman ding galit samin.
Gusto ko lang namang ituring nila akong normal.
Hindi naman kasi ako yung kasing yaman ng mga kaklase ko.
Lahat sila may sari-sariling kumpanya/business.
Kaya lang naman ako pumasok sa Galaxy High para sa kanya
Simula pa nung bata ako, crush ko na siya.
Simula nung bata pa kami bestfriends na kami.
Pero parang hanggang kaibigan lang tingin niya sakin eh.
Ako si Christina Summer Anderson and this is my story...
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Ms. Nerd Meets Mr. Famous
FACEBOOK IS MY LIFE. That's me. I don't have any friends. Lagi akong binubully sa school. "Matalino nga panget naman!" "Ms. Nerd! Hahaha." "What is your knowledge if your face is damage!!?" Ilan lang 'yan sa mga naririnig ko kapag dumadaan ako sa corridor. Gusto kong mainis kaso naiisip ko, totoo naman lahat ng sinasabi nila eh. Anong karapatan kong magalit? Oh by the way, my name is Lorraine Jeshekhenie G. Evangelista. I am 16 years old. I am in 4th year high school. Top 1 sa klase. Pero walang friends. Kasi nga lahat ng nagiging kaibigan ko, tinutukso rin sa school. Kaya kahit naaawa na sila sakin, gusto man nilan akong tulungan pero ayaw rin naman nila mabully eh. At kahit sa bahay, my parents are busy. They always say na para sakin lahat ng ginagawa nila pero what I need is their time for me. I don't need much material things. What I need is TIME. Na hindi man lang nila maibigay sakin. Kaya sa bahay, I used to use my gadgets everyday. Also, NBSB ako. This is mah life...Complete
LOL= Love out Loud I: The Denial
Imposible mang isipin pero pagdating sa pag-ibig, walang imposible. Kahit anong gawin mo if it's meant talaga, mangyayari talaga. -- Una ko palang kita sa kanya, naramdaman ko na yung kakaibang pakiramdam na hindi normal na nararamdaman ng isang tao, in short na love at first sight ako. He's always my inspiration since I enter college, kahit hindi kami magka-klase at di pa niya ako kilala nong first sem, I always follows him and always look at him. Nag audition pa ako sa banda sa school as vocalist para mapansin niya ako kaso hindi ako natanggap yet kinuha ako as the contestant for the Diva off yung contestant for the singing contest, I grab the opportunity kaagad at di inisip ang consequences pero binalewala ko yung takot for the sake na mapansin ako nang taong yun. Tsk. Second sem naging kaklase ko siya at napunta sa puntong nakalat sa buong klase... ay hindi pala, sa buong batch pala namin, even mga teachers alam na may gusto ako sa kanya. I really can't approach him kasi nahihiya ako and him also. Malay ko ba. Did this simple crush turns to the next level or it will fade away because of the differences in their social roles and the way they think their visions in life? Will this negative and positive attracts to each other? Or will it turn to nothing? Experience the crazy, complicated, thrilling story that you might turn your head upside down to this story entitled love out loud. -- Everytime you look at me my world stops and I can't help but to smile like an idiot. -Cyrus AlvarezComplete
Loving Rose (Completed)
First you need to understand few so you'll know how I write this story: 1. This is a taglish story and more on tagalog cause I'm a Filipino. 2. If I have a wrong gramar or spelling please understand I'm not so good at it! Please enjoy 3 words I love you!.. Hi !Ako si Rose Jessica Santigo. Nag-aaral ako sa Southwood Academy Baguio City. Nakatira ako sa isang private apartment. My dad is a Ceo of a company knowed world wide and my mom is the owner of 9-10 star hotels in the world. Pinili ko sa Philippines kesa sa ibang bansa dahil sa Baguio talaga ang hometown ng mommy ko. Yun nga lang miss ko sila tuwing holidays or kapag meetings lang sila sa Philippines ko sila nakikita. I have an older brother, bale 2 lang kami at ako ang bunso. My kuya and I are really close since bata pa kami. He always takes care of me . He is always there kapag may nang-bubully sa aking school. Kahit uncle ko ang may ari non ay di ko sila sinusumbong dahil kaya ko naman eh. To be contined!!.. ××Credits to the owner of the picture××Complete
Obsessive Desire (GXG)
"Shhh baby. Don't cry. I told you that escaping here is useless. See? Napagod lang tayong dalawa." malambing na sabi nito habang pinupunasan ang luhang di ko man lang namalayang umaagos na. Bahagya itong lumayo at pinalapit ang tauhan niya. "B-bitawan mo a-ako!" Sigaw ko nang bigla akong binuhat ng tauhan niya. "Hush now my love. I know that you're tired. You're very weak, and on top of that, you're not eating properly." Sabi nito ng may matamis at nakaka akit na ngiti sa labi. "P-please. Let me g-go. Iuwi mo na ako! Ayaw ko nang bumalik sa mansyon na yon. Please! Nag mamakaawa ako! " Pag susumamo ko sa kanya. Ang kaninang nakangiting maamong mukha ay biglang napalitan ng kailan man ay di mo gugustuhing makita. Nakakagulat ang bilis nito sa pag babago ng ekspresyon. "We'll have our conversation at the mansion." mahinahon ngunit kasing lamig pa sa yelong sabi nito. Naramdaman kong may itinurok sakin na injection na tiyak kong pampatulog ang laman. Hindi ito ang unang beses na naranasan ko ito kaya nakakasiguro akong pampatulog ito. Unti unting bumigat ang talukap ng aking mata ngunit bago ako panawan ng ulirat ay narinig ko pa ang sinabi ni Farah. "You're mine and mine alone." ___________________ Hello! I really want to use their TSOU character names but i might get in trouble if I do that. I need to change their names to avoid copyright. Thanks for understanding! A/N: Please read at your own risk.This is my first story. I'm not a professional writer so please do understand if I have mistakes or errors, you are free to correct me guys. Thanks. P.S. Please do not copy or steal my work. It took me a long time to make this.
Until We Meet Again
Tama nga sila. Habang tumatanda at nagkakaisip ka doon mo lang makikita kung gaano kahalaga yung mga bagay at tao sa paligid mo. Yung tipong mas uunahin mo pa ang mga iyon kaysa sa sarili mo. Back then when i was High School wala akong pakialam sa mga taong nasa paligid ko. I was alone i was afraid to be attached by someone because i was scared to get hurt. Pero lahat ng takot na nararamdaman ko nawala nong nakilala ko siya. Binago niya ako, binago nya ang buong pagkatao ko. Pinaramdam niya kung gaano kasaya mabuhay. Para sa akin isa siyang anghel na binigay sakin ng Diyos upang baguhin ako. Pinahiram lang siya sa akin. Kung may pagkakataon lang ako hihilingin ko na sana hindi na matapos ang huling araw natin. I was happy because I met her. She changed me. Utang ko sakanya kung ano man ako ngayon at kung asan man ako ngayon. I hope sa kabilang buhay magkikita kami at ipagpapatuloy namin ang naudlot naming pagmamahalan.Complete
Never Be Alone (EDITING)
Highest rank: #8 Filipino Teen Fiction I'm not that actually 'masungit' actually friendly, palangiti, tawa ng tawa , sobrang saya ko pag kasama ko yung family ko at mga kaibigan ko ganyan ako dati, pero ngayon wala pa ata sa sampung tao ang kinakausap ko, lahat kase iniirapan ko, sinusungitan ko. Bakit ako nagkaganito? It just happen in one snap ONE SNAP my everything turns to nothing, they left me . I have this man who is always there for me the one comforting me in those times when I lost my family but then one day he needs to leave for his family I know they need him. I need to live for my self just myself alone. It turns out that I didn't talk to anyone except for school activities that I need also to communicate to them but just the school stuffs. Then one day may isang epal na nangtrip sakin, araw araw nya akong binibigyan ng sakit ng ulo sa mga kayabangan nya sobra! "hoy! bakit ang sungit mo?!" tanong nya habang habol habol nya ako pinagtitinginan na din kami "hoy kadin! pake mo ba?" sagot ko pabalik epal talaga hindi na nga pinapansin "crush mo ko no?" natigilan ako sa muli nyang tanong hinarap ko sya "kapal din ng pagmumukha mo eh no? napakayabang mo!" pagkatapos ko yung sabihin agad akong tumakbo ng mabilis nadinig ko pa yung nakakainis nyang tawa busit lang talaga! araw- araw kaming nagsisigawan pero isang araw akala ko bwebweltahan na naman nya ako ng mga kayabangan nya na hinintay pa nya ko sa labas ng classroom ko "ano!" walang imik kaya iniwan ko na pero bigla nyang hinawakan yung braso ko "Sungit manliligaw ako!" hindi ko alam kung isa sa mga trip nya to oh ano.Complete
In Denial (Short story)
I've always been her bestfriend but she never once saw me as something more. I love her but I've had enough, I've been a fool for far too long. My story has to end. Ako si Tristan Vergara at isa akong malaking tanga pagdating sa TL, kahit itanong niyo pa kay PapaJack. Sabi nga ni PapaJack "Di porket libre maging tanga, aaraw-arawin mo na." Hindi ako naniniwala dyan nung una pero ngayon naging motto ko na. Matagal ko na siyang gusto, mahal ko na nga eh. Pero ayoko na. Sawa na ko at naawa na ko sa mga babaeng di man lang matitikman ang gandang lalaking tulad ko. Kaya girls available na ko. Sainyo lang ako. Di ko na siya mahal. Di ko na siya gusto. Wala na kong nararamdaman para sa kanya. Wala. Wala na. In Denial? ako? ------------------------------------------------------------ First short story ko po! inspired siya sa isang kdrama na napanood ko kaso hanggang episode 1 lang ako tinamad na ko eh, malay ko ba kung kelan yung susunod na episode XD Anyways Sana po supportahan niyo! ♡♡♡Complete
Dear Mr. Popular
Di ko alam kung may kakagat sa TRIP ko. Basta pag may gusto kang sabihin, mag-comment ka, at least nakatulong ka sa baguhang tulad ko. (For improvement purposes, chariiiing!) Ang story'ng to ay dedicated sa lahat ng PANGET sa buong mundo. Kaya kung isa ka sa kanila, matuwa ka, kasi mukha mo palang JOKE na! (ay peace, sorry naman). Dedicated din ang story na to sa mga taong JUDGMENTAL! (madami tayo kaya gagawa na tayo ng nasyon! HAHA). First published story ko 'to dito sa wattpad so WAG KANG HARSS!! (harsh). Nangjujumbag yung author. Ito rin yung first story na natapos ko nang ma-realize kong TRIP kong magsulat (yun oh!). Parang RELASYON niyo lang yan. Hindi pa nagsisimula, tapos na. Kasi in the very first place, imposible naman talaga tsaka wala naman talagang pag-asa. Ooops! Shakeeet! HAHA! Gora, basa ka na! Lovelots! ITAAS ANG BANDERA NG MGA PANGET!!! 😝Complete
FACEBOOK IS MY LIFE. That's me. I don't have any friends. Lagi akong binubully sa school. "Matalino nga panget naman!" "Ms. Nerd! Hahaha." "What is your knowledge if your face is damage!!?" Ilan lang 'yan sa mga naririnig ko kapag dumadaan ako sa corridor. Gusto kong mainis kaso naiisip ko, totoo naman lahat ng sinasabi nila eh. Anong karapatan kong magalit? Oh by the way, my name is Lorraine Jeshekhenie G. Evangelista. I am 16 years old. I am in 4th year high school. Top 1 sa klase. Pero walang friends. Kasi nga lahat ng nagiging kaibigan ko, tinutukso rin sa school. Kaya kahit naaawa na sila sakin, gusto man nilan akong tulungan pero ayaw rin naman nila mabully eh. At kahit sa bahay, my parents are busy. They always say na para sakin lahat ng ginagawa nila pero what I need is their time for me. I don't need much material things. What I need is TIME. Na hindi man lang nila maibigay sakin. Kaya sa bahay, I used to use my gadgets everyday. Also, NBSB ako. This is mah life...
More detailsContent Guidelines