GÜZ GÜNEŞİ

Ne yaktı şu hayatta canımı en fazla ?

Babam tarafından hayata gözlerini yuman annemin acısı mı ?

Yoksa işlediği cinayetten bir gram pişmanlık duymadan namusumu temizledim diyen babamın hapisten elini kolunu sallayarak çıkması mı ?

Yoksa bütün bunların dışında kalan ve tek gayesi benim omuzlarımdaki yükü hafifletmek isteyen adamın faydasız çırpınışları mı ?

Bu hikâye çocukluğunu annesiyle birlikte toprak altına, insanlığını da babasıyla birlikte demir parmaklıklar ardına koyan kızın hikayesi.

Ben Arya. Arya Özkan bu hikayenin kahramanı. Hayatta gerçektende her zaman iyiler mi galip geliyordu ? Hayır. Bu sadece bize çocukken anlatılan masallardı, gerçek hayatta böyle birşey yoktu. Eğer bu gerçek olsaydı kendi hikayemde de galip gelmeyi başarmış olurdum. Ya yeterince iyi değilsem peki? Yeterince iyi olamamışsam veya alışılmışın dışında bir şekilde o kuyuya kendim atladıysam. Tek bildiğim birşey vardı o da kuyuya atladığımda orada mahsur kalan bir kişinin daha olduğuydu, ve biz ikimiz ise çıkmamız mümkün olmayan bir yerde tek temennimiz olan umuda tutunmuştuk...

"Karşılıklı ektiğimiz nefret tohumlarının, kim bilebilirdi ki günün birinde bizi birbirimize kenetleyen bir sarmaşığa dönüşeceğini."