Güzelim Dünya

Tanrı bilir ya! Bir parça ekmeğe, bir dilim soğana neler vermezdim. Giysilerimi ağır ağır giyindim. Başım dönüyor, ayakta zor duruyordum. Gözlerim kararıyor, midem gurulduyor, kulaklarımda anlamını bilmediğim yabansı sesler çınlıyordu. Kapıyı açarak çeşmeye doğru ayaklarımı sürüye sürüye yaklaştım. Ellerimi çeşmenin taşına dayayıp su içmeye başladım. Soğuk ve kireçli su midemde bir yılan gibi dolanıyordu. Açlık ne acı ne şey...Peki ya yalnızlık ? Yalnızlık, ince ince kanayan bir yara gibi, yüreğimin ipliklerini titretiyor...