
hayat ne kadar acımasız ;bir insan mutluluğun içinden alııp nasıl mutsuzluğun içine bırakılirki anlamıyorum. işte ben tamda o hayatin içinde yaşıyorum .. 2 yaşındayken babamı kaybetim o zamanlar hiç birsey anlamıyordum baba kelimesinin ne anlama geldiğini babasizligin ne olduğunu kısacası ben bir baba nedir onu bilmeden onca yıl büyüdüm gerçi sorsalar bana bababa kelimesini anlat diye yinede anlatamamda.... şuan 18 yaşındayım sorsanız o günle bugün arasında hayatında değişen birşey oldumu diye evet değişti ama sadce daha çok kalbim kırıldı daha çok darbe aldım 18 yılık hayatımda sadece acı kelimesini bir doğru analdım normalde inansin ailesi en büyük destekçisi olur ya benim neden öyle bir ailem yoki neyse sizide fazla üzmiyieyim biraz kendimden bahsedeyim size adım senem 18 yaşındayım 6 kardeşiz 2 abim var 3 tanede ablam aramız pek iyi değil hiç biriyle daha doğrusu ben aramı onlarla iyi yapmaya çalışyorum da nedenini bilmediğim birşekilde onlar beni aralrinda istemiyorlar bir anne çocukları arasinda ayrımcılık yaparmı sizce? benim annem yapıyor abilerime ablalarıma okadar iyi davraniyorki ama sanki ben üvey evladiymisim gibi davranması gerceketen içimi çok yakıyor anlamıyorum ben onlara ne yapmış olabilirmi bana bu kadar kötü davranıyorlar...... kendime bir söz verdim üniversiteyi kazanıp ailemden uzak bir şehirde kendi hayatimi kurmak artık acı çekmek istemiyorum ve o gün gelmişti hayal ettigin üniversiteyi izmirde okuyacaktım nihayet sabab ilk uçakla izmire gidiyorum bir daha istanbula gelmemek üzere zaten izmirde babamın daha hayattayken aldığı bir ev vardı onu benim üstüme yaptırmıştı ondan dolayı ev derdim yoktu ........Tous Droits Réservés
2 chapitres