Brightens my day? [CONCLUÍDA]

Brightens my day? [CONCLUÍDA]

  • WpView
    Okunma 8
  • WpVote
    Oy 1
  • WpPart
    Bölüm 1
WpMetadataReadTamamlanmış Hikaye Paz, Kas 8, 2020
WpInfo
Hayran Kurgu
BTS
{Revisado} "Eu era brisa e vc ventania.. Eu era notas musicais e vc melodia.. Eu era sol e vc a lua.. Eu era a rosa e vc o espinho Eu era amor e vc o ódio.. Eu era água e você fogo... Nos completamos, andávamos juntos, mas não podia ficar juntos Mas pelo menos vc me fazia bem.. sem nem mesmo eu poder te tocar.." !!Plagio e crime!! Jungkook | 2020 | sobrenatural | Short fic
Tüm hakları saklıdır
#46
maknae
WpChevronRight
En büyük hikaye anlatıcılığı topluluğuna katılınKişiselleştirilmiş hikaye önerileri alın, favorilerinizi kütüphanenize kaydedin ve topluluğunuzu büyütmek için yorum yapın ve oy verin.
Illustration

Ayrıca sevebilecekleriniz

  • Higanbana
  • brasa• jjk+pjm
  • FRIENDS | BTS | JUNGKOOK
  • Meu YouTuber >Jikook< (Concluído)
  • Butterfly {(Vkook)}
  • Playing With Fire
  • || 𝙲𝚊𝚜𝚊𝚍𝚊 𝚌𝚘𝚖 𝚞𝚖 𝚎𝚜𝚝𝚛𝚊𝚗𝚑𝚘 - ᴊᴇᴏɴ ᴊᴜɴɢᴋᴏᴏᴋ  || +𝟙𝟠
  • My Dear Secretary (Jennie Kim and Jeon Jungkook) - CONCLUÍDA
  • Minha Sereia
Higanbana

Ele me olhava como se tivesse acabado de me caçar - os olhos escuros cravados em mim, sedentos, enquanto o uísque girava lento no copo, como o sangue ainda fresco no chão entre nós. Sua respiração era densa, febril, quase tão quente quanto a vida que acabáramos de arrancar. O cheiro metálico da morte se misturava ao perfume da sua pele, e eu... eu não conseguia respirar sem ele. Ele era meu medo e minha redenção. Minha sentença e minha salvação. Estar ao seu lado era como cair num abismo e desejar que ele nunca tivesse fim. Eu me agarrava a ele como quem se afoga na própria insanidade - e ainda assim implora por mais. Ele me matou antes de qualquer outro. Quando me olhou daquele jeito. Quando sussurrou meu nome com aquela voz rouca, carregada de vício e poder. Eu não tinha mais corpo, nem alma. Só vontade. Vontade de tê-lo. De me perder inteiro nele. O mundo morreu no instante em que o sangue respingou nas nossas mãos. E ali, entre a morte e o desejo, eu soube: eu precisava dele mais do que da droga, mais do que do ar. Se ele me deixasse, eu não sobreviveria nem à próxima batida do meu coração. E ele sabia. E sorria. Porque ele também precisava de mim. Doentio. Louco. Viciado. Meu.

Daha fazla bilgi
WpActionLinkİçerik Rehberi