Geçmişin izinde

Korkuyordum..
Bu normal bir korku değildi. Bu çıldırşmışlığın ağızda eriyen o yapış yapış iğrenç tadıyla aynıydı.
Dipsiz bir karanlıktaydım çırpınıyordum.
Korkum karanlıktan değildi, o karanlığa beni hapseden iğrenç ayyaştandı.
Üvey babamdandı.
Sahi o ölmemişmiydi?
Bunları düşünecek halde değildim çünkü o pisliğin adımları yine bana doğru yaklaşıyor ve tüylerimin ürpermesine neden oluyordu.
Ondan bir kez kurtulmuştum şimdide kurtulabilirdim ama..
Ondan uzaklaşıyor olduğumu zannederken arkamda hırlayan nefesini duyduğum anda bir çığlık daha koparmıştım.
O bundan, acı çekmemden, benim korkumdan beslenir gibi kahkaha atıp omzumdan tutarak beni kendine yapıştırdı.
Her nekadar çırpınsamda onun hayvan pençesi misali iğrenç elleri beni zorluyordu.
Çığlık çığlığa beni bırakmasını söylüyordum, o yalvarmamı arzuluyor itaat etmemi istiyordu , ama ben asla kabul etmiyordum. Onun oyuncağı olmaya hiç niyetim yoktu ölürdüm daha iyiydi.
Ölürmüydüm?
Hayır öldürürdüm daha iyi..
Tam elinden kurtulup kendimi ileri atacağım vakit yumuşak birşeye bastım ve dizlerimin üstüne düştüm.
Kulaklarımda onun sesiyle birlikte başka seslerde yankılanıyordu.
"Bunu kimseye söylemeyeceksin duydunmu beni? Eğer tek bir kişiye bile söylersen herkese bana kur yaptığını söyler seni rezil ederim."
Tüm vücudum kasılmıştı duyduğum sözlerle çünkü bu sözler onun son sözleriydi, hayattaki son sözleri..
Ben onu öldürmüştüm..
Ben onu öldürmüştüm..
Öldürmüştüm!!!