Bir adam düşünün soğuk ve buz misali, bir kadının esiri.Bir kadın düşünün geçmişini ararken bulduğu adamı, belkide şu an nefes almasının sebebi olan adamı... Kadının geçmişine ait olan günlük kayıptı, belkide adamdaydı... Hissettiği soğuk artarken nefes alış verişi azalan kadın hafifçe gözlerini yumdu, sadece karanlık bir selüet gördü ve buz kesilmiş bedenindeki hafif sıcaklığı...
Bazen bir boşluk tüm bedenimi ele geçirir, sorgulamaya başlarım kendimi hatırlayamadığım geçmişimi, ve onu düşünürüm beni kurtarıp hayata bağlayan adamı, şimdi yoktu onu bırakıp yeni bir hayat kurmak istemiştim, ama başaramıyordum, her yer de gözlerim onun varlığını, soğuk ama karanlık olan gülüşünü, beraber geçirdiğimiz 6 ayı, yoktu geri gelmiyicekti belkide, ama sorularım cevapsız kalmıştı, geçmişim de ondaydı belki, bir notla bıraktım onu...
"Özgür ben sana minnettarım herşey için ama daha fazla kalamam senle gittikçe daha çok bağlanıyordum sana ben sadece geçmişimi bulmak istedim, affet beni, hoşçakal"
❗18+ sahneler vardır şiddet içerir sevmeyen okumasın sonra gelip yorumlarda psikolog rolü yapmayın
Bu kurgunun kendime ait olduğunu belirteyim sonra çalınmış ismi verilmesin
İçine öfke hissi dolmuştu
Nasıl yapardı bunu?
Nasıl cesaret ederdi buna
Esra onu bırakıp gitmeyi gerçekten göze almışmıydı?
Esra onu gerçekten sevmeyi bırakmış mıydı?
Kendini geçmiş nasıl çocuklarını yalnız bırakırdı?
Ondan olan iki canı bırakıp gidecek kadar bıkmış mıydı kocasından?
Ateşin kafasındaki düşünceler susmuyordu
O sadece Esrayı istiyordu
Belkide istemiyordu
İçindeki duyguyu o bile bilmiyordu
Ama Ateş şuan sedyede yatan karısından başka birşey görmek istemiyordu
Ona iyi davranmasa bile karısının yanına gelirdi hep çünkü bilirdi Esra gidemezdi
Esra kaçamazdı ondan
Yapamazdı
Onu yalnız bırakmazdı
Çünkü Esra fazla iyiydi
Fazla saf
Fazla masum biriydi
Çok zor şeyler yaşamış
Şiddet görmüş
Susmaya mahkum bırakılmış
Korkak bir kadındı Esra
Kocasından korkan
Ateş bunun farkındaydı
Ne yapacağını bu kez koskoca Ateş Özar bile bilmiyordu